Een stedelijk leprahuis in de Bruidstraat

Reeds voor 1281 bestond er voor de melaatsen een lazarij te Diest, gelegen buiten de stadsomwalling op de ‘den berch van der Lazarien’, de huidige Lazarijberg. Bij de verwoesting van deze lazerij in 1578 door de troepen van Oranje, waren er nog slechts twee melaatsen aanwezig. De lazerij werd nooit heropgebouwd. De melaatsen wilden er niet meer wonen en leefden vanaf 1650 in de stad, in een huis in de Bruidstraat (Baruytstraat).

Dat huis was eveneens eigendom was van de grauwzusters. Ze ontvingen hiervoor een geldelijke vergoeding om in hun onderhoud te voorzien. In 1605 stierf de laatste daar verblijvende melaatse. In 1606 werd op vraag van de aartsbisschop van Mechelen en ondanks het protest van het stadsbestuur een melaats jongetje van tien jaar aanvaard. Deze jongen was meegekomen met het Spaans garnizoen. In 1698 heeft de melaatsheid opgehouden endemisch te zijn. De instelling bestond evenwel nog en werd gebruikt voor het verzorging van wezen.

Jan Rymenams