Glasnevin Cemetery

Naast de vele bekendheden liggen hier ook duizenden slachtoffers van de hongersnood.

De Ierse hongersnood, ook bekend als de Great Famine of Potato Famine (Iers: An Gorta Mór), was een periode van enorme voedselschaarste in Ierland tussen 1845 en 1850. Hierbij stierven meer dan een miljoen mensen en emigreerden miljoenen anderen, vooral naar de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Australië en Canada.

De direkte oorzaak van de ramp was de aardappelziekte Phytophthora infestans, die de aardappeloogst, het basisvoedsel van de arme Ieren, grotendeels vernietigde.In 1845 mislukte tot twee derde van de oogst; tegen 1846 was meer dan 90% aangetast. De afhankelijkheid van monocultuur en armoedige leefomstandigheden maakten de bevolking extra kwetsbaar.

Naast de hongersnood veroorzaakten epidemieën als buiktyfus en cholera nog meer sterfgevallen een.

De Britse regering bleef voedsel uit Ierland exporteren, waardoor de situatie verder verslechterde. Het inwonertal daalde in tien jaar van acht naar ongeveer zes miljoen, door sterfte en emigratie.

Pascal Brackman