Man met hoed op bankje in Durbuy

Hij zit op een bankje, zoals hij elke dag doet, op hetzelfde tijdstip, net voordat de kinderen de school verlaten als een zwerm mussen waarvan de kooi is geopend.

Niemand weet wat hij daar doet. Hij wacht. Elke dag heeft hij dezelfde hoop in zijn ogen, dezelfde bedachtzame glimlach op zijn lippen.
Niets in zijn houding wijst op ongeduld of verveling.

Hij wacht. Dat is alles.

Mensen lopen voorbij, kijken naar hem, vragen zich in stilte af. Sommigen halen hun schouders op en vervolgen hun weg.

Gehaaste en zwijgende moeders, brutale en spottende tieners, onstuimige kinderen... Zou de hele stad op dit uur in deze straat een bijeenkomst hebben?

"Hij is een oude gek", zeggen de mensen, hier en daar in de huisjes, 's avonds, als alles in slaap valt en je hem nog kunt zien, stil op zijn bankje.

Dit is het moment waarop hij zijn hoed neerlegt, waarop hij tegen de stenen muur leunt, als om op te gaan in de massa. Zijn handen verlaten zijn knieën terwijl hij in zijn zak reikt en een oude, zeer oude bruyèrehouten pijp tevoorschijn haalt...

Hij heeft al een hele tijd geen tabak meer gehad... Het maakt niet uit! Zijn hand vindt de warmte van de pijp, omhult het teder.

Oude liefdes uit het verleden, hij had er afscheid van moeten nemen. Dat kan hij niet. De pijp was van zijn vader, die hem van zijn vader kreeg, die zelf... Het was de enige schat van de familie.

Hij zet zijn hoed weer op, de pijp in zijn zak, staat eindelijk op, koud, een beetje gekrenkt.

Hij is niet gekomen.

Hij, het kind waar hij op wachtte. Is hij onwel? Is hij ziek? Of gewoon "afwezig"?

Is hij dat moment vergeten dat ook hij elke dag een beetje verder weg komt te zitten?

Hij is een kleine jongen en zonder veel omhaal nestelt hij zich in de beschutting van een zeer oude wijnstok die sommigen uit de weg zouden willen ruimen.

Hij vestigt zich daar, gelukkig, en hij maakt het zich gemakkelijk.

Dan, als een relikwie, neemt hij een heel oud boek uit zijn boekentas.
Hij leest een paar regels of pagina's. Hij leest ze hardop voor, alsof hij er plezier in heeft op zijn beurt de mensen te zijn die hij erin ontmoet.

Hij heeft de diepe accenten van Cyrano, de zachte en lichte stem van Roxane, en de bezorgde zuchten van Christian.

Hij speelt... Hij heeft de vurigheid van Rodrigue, zijn vurigheid in de strijd. Hij is Chimène als hij liefheeft.

Hij is veel te klein om dit allemaal te weten, maar hij legt zoveel hart in zijn lezen dat zelfs de oudere kinderen zouden zeggen "petje af!

Hij leest, een paar regels of een paar bladzijden... tot hij opkijkt naar de oude man die luistert en naar hem glimlacht.

Hij stopt, slaat het boek dicht, trekt zijn zevenlaarzen aan, stopt Durandal onder in zijn boekentas en vliegt dan, zonder zijn enige toeschouwer met een handzwaai te hebben begroet, naar zijn snack en de stille warmte van een open haard.

Hij is vandaag niet gekomen... maar morgen?

Morgen doet hij zijn boek open, leent hem zijn ogen, zijn stem. Hij zal hem doen dromen en beven, nogmaals.

...

willem vandenameele