Pembrokeshire

Historisch heeft men niet al te goede herinneringen aan de Vlamingen hier. Men gaf ze de bijnaam lupi Flandrenses (“Vlaamse wolven”). Dat hangt samen met het optreden van de door de Engelse koning in Wales geplante Vlamingen als harde, vaak wrede grenskolonisten tegenover de inheemse Welsh.

In die context beschreef Ordericus (Orderic) Vitalis rond 1134 hoe Vlamingen de Welsh “als honden afslachtten”, wat in de Welshe herinnering blijvend heeft bijgedragen aan dit roofdier‑beeld.

Onder Hendrik I (en later Hendrik II) werden grote groepen Vlaamse vluchtelingen systematisch verplaatst naar Zuid‑Pembrokeshire, in het gebied dat later de bijnaam Little England beyond Wales kreeg. Ze vormden er een militante, economisch dynamische bevolking aan de rand van het Welshe kerngebied en stonden bekend als betrouwbare bondgenoten van de Normandische adel tegen de Welsh.

Middeleeuwse en latere auteurs typeren deze kolonisten als een “hardy race” die zowel voor ploeg als zwaard geschikt was, maar “altijd vijandig” tegenover de Welsh.

De kern van deze Vlaamse aanwezigheid lag in zuid‑Pembrokeshire, met name:

Rhôs / Ros (cantref Rhôs): het district rond de mondingen van de Cleddau, dat in bronnen expliciet genoemd wordt als gebied waar Hendrik I “alle Vlamingen in Engeland” vestigde.

Wiston (Wiston Castle): stichtingscentrum van de Vlaamse edelman Wizo Flandrensis; burcht en nederzetting als typisch Vlaams‑Normandisch steunpunt in Dyfed.

Haverfordwest en omgeving: groeide uit tot een belangrijk centrum in “Little England beyond Wales”, met een duidelijke Vlaamse component in de bevolking.

Hele strook “Little England beyond Wales”: kustzone van zuid‑Pembrokeshire (o.a. rond Dale, Tenby en de benedenloop van de Cleddau), waar de Vlaamse kolonisatie de etnische en taalkundige kaart blijvend veranderde. 

Pascal Brackman