Verovering van Navarra

De Incorporatie van Navarra in de kroon van Castilië was een proces dat in de 12e eeuw begon, nadat het koninkrijk in 1134 opnieuw was ingesteld op verzoek van de Navarrese adel, met de verdragen tussen het Koninkrijk Castilië en de Kroon van Aragon, waarin werd afgesproken het Koninkrijk Navarra te verdelen, met een gedeeltelijke verovering in 1200, en dat culmineerde in de volledige incorporatie in de 16e eeuw om later de Kroon van Spanje te vormen. Aansluitend bleef Laag Navarra, dat in staat was om dit te keren, als een vermeend onafhankelijk koninkrijk bestaan tot de 17e eeuw, waarin haar koning de Franse Kroon verkreeg en de inwoners de incorporatie oplegde, en stopte het te zijn als koninkrijk aan het einde van de 18e eeuw na de Franse Revolutie. Aan de andere kant stopte Hoog Navarra, geïntegreerd in de Kroon van Spanje, veel later als koninkrijk, in de 19e eeuw.
Bij de dood zonder nageslacht van Alfons I de Strijder, koning van Pamplona en Aragon, in 1135, vond de restauratie van het koninkrijk Pamplona plaats op beslissing van zijn edelen. Na deze restauratie waren de relaties tussen de drie buurlanden constant door invallen. In deze 11e eeuw hebben het koninkrijk Castilië en dat van Aragon herhaaldelijk afgesproken om het koninkrijk Pamplona te verdelen; als scheidingslijn werd de rivier Arga gemarkeerd. Bij verschillende gelegenheden werden deze verdragen getekend na Pamplonese invallen. Met Sanç VI de Wijze is er bewijs dat het al schriftelijk werd aangeduid als het koninkrijk Navarra, en toen vonden de verliezen van het leen van Biscaye, Bureba en La Rioja plaats, deels te wijten aan de wisselende loyaliteit van zijn edelen en ook aan gewapende invallen van de Castilianen. Aan het einde van de eeuw, met Sanç VII de Sterke, vond het verlies van Duranguesat, de rest van Alava en Guipúzcoa plaats door invasie van zijn territorium, hoewel er in de historiografie verschillen zijn over de mate van weerstand of samenwerking.

Wikipedia