Kerk van Vlezenbeek

Parochiekerk Onze-Lieve-Vrouw

Georiënteerde, driebeukige kerk met heterogeen uitzicht als resultaat van een lange bouwgeschiedenis met diverse, intensieve bouwcampagnes; de oudste delen klimmen op tot de veertiende-vijftiende eeuw. Het voorheen omringende kerkhof, thans nog gedeeltelijk omhaagd en ommuurd, werd gesloten in 1956, volledig opgeruimd in 1969 en vervangen door groenaanleg met ten noordwesten van de kerk het monument voor de gesneuvelden in de vorm van een obelisk van blauwe hardsteen. De kerk werd beschermd als monument bij K.B. van 13 september 1976.Oorspronkelijk was Vlezenbeek op kerkelijk gebied afhankelijk van de moederparochie Sint-Pieters-Leeuw. In 1079 schonk de toenmalige bisschop van Kamerijk, Gerard II, het altaar van de Sint-Pieterskerk samen met dat van Vlezenbeek aan de abdij van het Heilig Graf van Kamerijk. In 1305 maakte Vlezenbeek zich los van de moederparochie en ontwikkelde zich tot een zelfstandige parochie in het bisdom Kamerrijk. Vanaf 1559 kwam de parochie onder het aartsbisdom Mechelen. C. Van Gestel haalt 1350 aan als afscheidingsjaar, jaar dat volgens hem ook aangehaald wordt in de "Specificatie oft Pertinente Beschrijvinghe der Baenderye, Heerlyckheydt ende Kasteel van Gaesbeek" (Brussel, 1654). Het juiste jaartal van de oprichting van de huidige parochiekerk is niet gekend, vermoedelijk gebeurde dit in de loop van de veertiende eeuw, in ieder geval vóór 1418, zoals blijkt uit een akte van dat jaar waarin de toenmalige hertog van Brabant, Jan IV, toelating gaf om een geldinzameling te houden met het oog op de voltooiing van de kerk. Ze nam vermoedelijk de plaats in van een oudere kapel ter ere van Onze-Lieve-Vrouw gebouwd nabij een wonderbare bron, de zogenaamde "Merselborre". A. Van Mieghem spreekt in dit verband van een Romaanse kerk in streekeigen bouwmateriaal, waar een miraculeus beeld van Onze-Lieve-Vrouw vereerd werd. Tijdens de godsdiensttroebelen werd dit beeld samen met het kerkarchief vernield.

rudip