De oude abdij Notre-Dame du Vivier

De abdij Notre-Dame du Vivier is een uitzonderlijk monument in Wallonië (Classificatie 1969)

Gelegen op 7 km ten oosten van Namen, in het hart van de vallei van de rivier de Gelbressée (voorheen La Marca), is de cisterciënzer abdij van Notre-Dame du Vivier een historische schat die zich uitstrekt aan de rand van het bos van Marche al bijna een millennium. Deze typische Maasvallei, een echte geologische breuklijn waarvan de westelijke helling bestaat uit kalksteenrotsen (blauwe steen) en waarvan de oostelijke helling bestaat uit zandsteen (geelbruine steen), levert zuiver en onuitputtelijk bronwater aan de abdij: de Boigneuse.

Volgens de legende werd er een religieuze gemeenschap van dames gesticht door de vrouwen van ridders die aan het einde van de 12e eeuw op kruistocht gingen en in 1103 niet terugkeerden. Deze religieuze gemeenschap van weduwen, die verrijkt werd door nieuwe integrators, sloot zich aan bij de Orde van Cîteaux na een bezoek van Saint-Bernard de Clairvaux in het jaar 1138.

Het zou echter 80 jaar hebben geduurd om de omheiningsmuur te bouwen en het lidmaatschap van de Orde aan te vragen.

De eerste abdis van Marche werd in 1216 gekozen. De abdijkerk werd gebouwd in het jaar 1253. Het kapittel, het eerste deel van de refter en de slaapzaal in 1279, de uitbreiding van de refter en de slaapzaal in 1420, het huis van de Abdis in 1470, de oude herberg in 1603, de omgekeerde vleugel en de abdisgalerij in 1724, de cellenvleugel in 1762... De laatste grote werken werden uitgevoerd in 1865.

Alle abdijgebouwen zijn nog steeds in volle hoogte. Ze werden niet verbrand, geplunderd of vernietigd door Franse revolutionairen. Na de ontbinding van de Cisterciënzer Orde tijdens de Revolutie kochten 9 cisterciënzer nonnen en lekenzusters de abdij en stierven daar de een na de ander tot 1856, de datum van het overlijden van de laatste zuster van de cisterciënzerabdij Notre-Dame van Vivier.

De abdij werd vervolgens bezet door een gemeenschap van Zusters Ursulinen uit Keulen, die met de bescherming en steun van de Familie van de Prinsen van Arenberg een kostschool en een school voor jonge Duitse en Belgische katholieke meisjes openden. (1875-1914). Tussen 1918 en 1970 bezetten Franse karmelieten de abdij met dezelfde onderwijsroeping. Tussen 1970 en 1978 deed de abdij dienst als internaat voor IATA Namen. In 1980 vestigde de communiteit van de Zusters van Bethlehem er haar klooster tot haar vertrek naar Opgrimbie (Limburg). In 2003 arriveerden nonnen van de Madonna House Community (momenteel gevestigd in Resteigne); in 2010 de Broederschap van de Heilige Apostelen.

De abdij is sinds 2013 niet meer bewoond en werd eind 2018 aangekocht door de familie Bouvier met het project om deze heilige plaats te restaureren met respect voor de geschiedenis en de wortels van het Waalse, Belgische en Europese volk. De abdij, die tijdens haar evolutie veel werk heeft ondergaan, is bedoeld om te worden omgevormd tot een plaats van uitwisseling, cultuur, toerisme, delen, ontmoetingen en zakendoen.

Dromos