Sint Martinuskerk Melsbroek

De geschiedenis van deze bidplaats, die oorspronkelijk in romaanse stijl werd opgetrokken gaat terug tot de 12de eeuw. Men vermoedt dat ze afhankelijk was van het dichtbijgelegen kasteel van Meerbeek.
In 1304 krijgt het kerkje een nieuw schip met twee zijbeuken. Tijdens de Beeldstorm in de 16de eeuw werd de kerk volledig verwoest en geplunderd. Twee staties van de gebeeldhouwde kruisweg, die destijds aan de buitenkant van de kerk hingen, konden worden gered.
Vanaf begin 17de eeuw wordt de kerk hersteld en vergroot. De toren, enig overblijfsel van de oude kerk, krijgt er vanaf 1729 een verdieping bij. Nu nog zijn de sporen van de dichtgemetselde romaanse rondbogen zichtbaar. Er wordt ook een koor in gotische stijl opgetrokken.

Onder pastoor Galmart wordt vanaf 1781 de kerk opnieuw verbouwd. Zo worden de zijbeuken uit 1304 eerst verbreed dan verlengd.
Vanaf 1865 wordt het koor van de oost- naar de westzijde overgebracht en worden de zijbeuken doorgetrokken tot naast de toren. Alzo kwamen de twee nog overblijvende staties die aan de buitenmuur van de toren waren ingemetseld opeens in de kerkruimte.
In 1896 is de herstelling van de kerktoren aan de beurt. In 1927 vernieuwt men vloeren en gewelven. In 1963 laat pastoor De Pauw de bepleistering van de binnenmuren verwijderen, zodat de mooie witte zandsteen, eigen aan de streek, weer zichtbaar wordt. In 1998 werden tenslotte alle ramen door nieuwe exemplaren vervangen.
Rechts van de St. Martinuskerk bevindt zich het toenmalige kapelaanhuis, gebouwd in 1717-1720 door Gisberte de Locquenghien, barones van Melsbroek.

Bieveulen