Jozef De Vroey, een bevlogen leraar

Atheneum of Rijksmiddelare school. Enkele maanden na zijn priesterwijding, in september 1937, wordt De Vroey leraar aan het Sint-Lievenscollege in Antwerpen. De school werd pas in 1937 gesticht en was in een tijd dat de Franse taal in de humaniora nog de boventoon voerde, een vernieuwend Vlaams project. Hij geeft onder andere talen en geschiedenis en houdt toezicht in het internaat. Hij was volgens collega’s de ideale man om ongedwongen met de speelse jeugd om te gaan. Hij voelt zich thuis in deze omgeving van kameraadschap. In die periode maakt hij voor elke gelegenheid wel een vrolijke tekening, een treffend karikatuur of een ingetogen Paascharter. Op hoge leeftijd zou hij over deze tijd spreken als “Ha, Sint-Lievens! Het beste college, de mooiste gemeenschap die ik heb gekend!” Maar in 1957 verlaat hij de school om ingezet te worden als godsdienstleraar in de rijksmiddelbare scholen, eerst even in Aarschot en nadien in Leuven.

In zijn streven om de herinnering levend te houden, is voor De Vroey de jeugd de belangrijkste schakel naar de toekomst. Zij moet dan ook de waarheid kennen. Zijn boek komt in de schoolbibliotheken. Hij geeft zelf rondleidingen in de stad. Hij gaat praten in scholen. Even is het hem te moede wanneer zijn broer Hubert zegt dat de jeugd wel andere interesses heeft. Maar hij geraakt weer enthousiast wanneer een groep meisjes kan uitleggen waar de naam ‘Martelarenstraat’ vandaan komt.

Het kan dan ook niet anders dat in zijn tekeningen de jeugd vaak voorkomt: als een Flupke dat tijdens de oorlogsjaren naar de bioscoop gaat, als het belangrijkste doel in zijn reclameaffiches voor scholen, als fietsende scholieren, als onschuldige slachtoffers van geweld, als kneedbaar materiaal voor het nazisme...

Jan Rymenams