Pont Charles De Gaulle - Dinant

Tijdens de Eerste Wereldoorlog, op 15 augustus 1914, bestormt het regiment van luitenant Charles de Gaulle de Citadel van Dinant om deze te heroveren op de Duitse bezetters. Volgens de overlevering werd de luitenant in zijn been geraakt tijdens de oversteek van de brug (andere bronnen zeggen dat het aan zijn hand was). Ruim tien jaar later, in 1925, werd de brug opnieuw opgebouwd.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog, op 12 mei 1940, wordt de brug opgeblazen door het Belgische leger om de oprukkende Duitse troepen tegen te houden.

De huidige Charles de Gaulle Brug in Dinant werd in juni 1953 in gebruik genomen en werd, zoals de naam al doet vermoeden, opgedragen aan Charles de Gaulle. De Charles de Gaulle Brug is 54 meter lang en 15 meter breed en heeft aan beide zijden voetgangersstroken van elk 3 meter breed.

Sinds 2010 staat Dinant in het teken van de expo Art on Sax, ter ere van Adolphe Sax (uitvinder van de saxofoon), waarbij 28 reuzensaxofoons van meer dan 3 meter hoog verspreid staan over de stad. Enkele hiervan zijn ook te vinden op de Charles de Gaulle Brug. Er hangen ook felgkleurde vlaggen van diverse landen.

Sinds de negende eeuw heeft er hier altijd een brug gelegen. In totaal hebben er zo’n zeven verschillende bruggen hier over de Maas gelegen.

Het is best mogelijk dat er in de Romeinse tijd al een brug was in Dinant. Er wordt in elk geval in de negende eeuw melding gemaakt van een brug.

De bouw van de brug ging gepaard met heel wat polemiek, meestal veroorzaakt door de eigenaars van de gronden langs de rivier. Er vonden bittere discussies plaats tussen de Kerk en de koninklijke macht. Zo was er de vraag of bewoners die naar de andere oever wilden, doorgangsrecht moesten betalen. Ter info: een man en zijn echtgenote zouden daarbij niet dezelfde prijs betalen als een boer met zijn tien schapen. Het tarief gold immers per hoofd.

Al snel werd een eerste bouwwerk in hout meegesleurd door het water. Bij een bezoek aan de Citadel kun je trouwens enkele palen zien van de resten van de brug die achteraf werden teruggevonden.

Tot in 1080 wordt dan maar een bootje gebruikt, dat eigendom was van de abt van Waulsort. Ideaal was dat natuurlijk niet (hoogwater, omvallen). Er moest dus een nieuwe, stenen brug komen, dit keer met zes bogen. Zo gezegd, zo gedaan. Omstreeks 1360 werd een nieuwe brug gebouwd, met een beweeglijke brugvloer, en aan de linkeroever beschermd door twee machtige torens.

Op deze brug speelde zich ook het drama af dat Dinant een zware klap toebracht in 1466. Achthonderd inwoners werden toen, per twee aan elkaar gebonden, in de rivier gegooid. Volgens de traditie ontstond hier de bijnaam van de inwoners: ‘copère’, dat zou komen van de verbastering van de Waalse uitdrukking "cô one paire" (nog een paar), zoals de soldaten van Karel de Stoute die de gevangenen doorgaven het uitspraken. Deze zelfde traditie beschrijft hoe de inwoners van Bouvignes, die op de twee oevers stroomafwaarts hadden postgevat, al wie zich trachtte te redden weer het water induwden. Bouvignes, de stad die stroomafwaarts in de vallei aan Dinant grensde, was immers verbonden aan de grondgebieden van de hertog van Bourgondië en de inwoners waren koperbewerkers, net als de Dinantezen (die afhingen van de prins-bisschop van Luik). Deze economische wedijver was wellicht de oorzaak dat beide steden eeuwenlang verwoede rivalen waren.

In 1573 overstroomt de Maas alweer. Ook nu begeeft de brug het. Pas na de inname van Dinant door Lodewijk XIV (1675) komt er een nieuwe brug. We schrijven dan al 1683. De ironie van het lot wil dat het verdrag van Rijswijk bepaalt dat de Fransen zich terugtrekken en de stad weer in dezelfde staat moet gebracht worden als vóór de inname. Om dit toe te passen, doen de Fransen de twee bogen van de brug springen. 

Nog later stortte een boog in onder het marcheren van de militaire troepen. De mannen vielen in het water, overgeleverd aan de golven.

De brug van Dinant kende duidelijk een bewogen geschiedenis. Van 1868 tot 1870 werden er belangrijke werken uitgevoerd. Dat waren de hoogdagen van de metaalindustrie. Naast twee stenen bogen werden er dan ook drie bogen in staal gebouwd.

Willem Vandenameele