Lakenhalle Doornik

Het prachtige gebouw van de lakenhal of Grand'Garde in renaissancestijl, gebouwd in 1610, is een van de pareltjes van de Grote Markt.

En toch werd deze zaal, waarvan de functies in de loop van de tijd zijn veranderd, aan het einde van de 19e eeuw bijna verwoest om plaats te maken voor een gerechtsgebouw. ​​Vervolgens hebben de brandbommen van mei 1940 de zaal ontdaan van kunstvoorwerpen en van de geschiedenis die erin zat. In 1940 bleven alleen de vier gevels van het hoofdgebouw over, evenals de begane grond van de binnenplaats. De zaal werd na de oorlog opnieuw gerestaureerd en herbouwd.

Het is aan de bisschop van Doornik Gautier de Marvis dat we de eerste bouw van een markthal op de Grote Markt te danken hebben. In 1227 werd de gemeente veroordeeld tot een zware boete, omdat ze het asielrecht van het kapittel van de kathedraal had geschonden door een misdadiger uit het klooster te verwijderen die vervolgens werd geëxecuteerd. Omdat ze niet kon betalen, moest ze verschillende gebouwen verkopen en een huis genaamd 'al Treille', gelegen aan het centrale plein, ombouwen tot een markt.

Oorspronkelijk werd de markt gebruikt voor de verkoop van eetwaren en allerlei soorten vervaardigde producten.

Met de ontwikkeling van de gordijnindustrie, vooral in Italië en Vlaanderen, raakte de hal gespecialiseerd. In de 14e eeuw telde de lakenproductie in Doornik 2.500 ambachten die een groot aantal medewerkers tewerkstelden, nog afgezien van alle ondersteunende industrieën zoals kammers, spinners, ververs, volders, kaarders, scheerders, enz.

Er is weinig bekend over de geschiedenis vóór 1606 . Het maximale dat we kunnen specificeren is dat het van hout is gemaakt. Op deze datum heeft een storm het omvergeworpen. Vier jaar later werd het herbouwd door er twee aangrenzende huizen in op te nemen, de “Lyon d’Or” en de “Thoison d’or”.

De auteurs, Jacques Van den Steen en Quentin Ratte, lieten zich waarschijnlijk inspireren door de renaissancegevel van het stadhuis van Gent. De gekozen stijl is van een samengesteld type: sommige spitsbogen op de begane grond herinneren nog aan de gotische stijl, de boog van de centrale deur in de vorm van een mand, de eerste verdieping met zijn kleine uitspringende galerij die we bretèche noemen zijn renaissance.

In 1616  bouwde Gérard Spelbaut uit Gent, geïnspireerd door Italië, achter het voorgebouw een grote binnenplaats met galerijen met een verdieping van appartementen, de galerijen waarin de kraampjes van lakenhandelaren waren ondergebracht.

Het hele gebouw stortte in 1881 in, maar werd in 1888 trouw herbouwd. De vierkante binnenplaats wordt begrensd door een galerij op Toscaanse zuilen en afgedekt door een groot glazen dak waardoor de tentoonstellingsruimte van het schildersmuseum dat daar vervolgens wordt geïnstalleerd, wordt vergroot.

Links van de lakenhal staat de Conciergerie (1612). De gevel, die lange tijd verdwenen was, werd tussen de twee oorlogen herbouwd.

Door de eeuwen heen heeft het gebouw diverse andere bestemmingen gehad. Het bood onderdak aan een muziekschool en een tekenacademie voordat het een protestantse tempel, een schildermuseum, een theater en een concertzaal werd.

Momenteel vinden er in de Lakenhal diverse feestelijke evenementen plaats.

Willem Vandenameele