De routes van ons erfgoed: 130 km van Stavelot naar Malmedy

Voor deze excursie na de schoolstart nemen we de hoogte in aanval en gaan we dicht bij de duizelingwekkende toppen, door naar de Signal de Botrange te stijgen, het hoogste punt van ons kleine land van heldhaftigheid, op bijna 700 m hoogte. Hebben jullie zuurstof, stijgijzers en een ijsbijl? Kom op!

Juist voor de abdij Stavelot begint onze route. Je hoeft alleen maar de Rue du Châtelet naar beneden te lopen tot aan de Amblève, de brug over te steken en links op de hoofdweg te blijven (Chemin du Château), dan ben je op de goede weg. De eerste kilometers stijgen steil, maar het tempo blijft gemoedelijk. Het oog wordt onweerstaanbaar aangetrokken door de weidse panorama's aan de linkerkant en we nemen de tijd om de machines rustig op te warmen bij elke bocht.

Even volgen we de E42, die Verviers met Prüm verbindt, op Duits grondgebied, voordat we de taalkloof oversteken bij de aankomst in Recht, een kleine gemeente die weliswaar Belgisch is, maar al een zeer Duits-getint sfeertje uitstraalt. Traditionele stop in een slagerij, Michels (Bergstrasse, 4) in dit geval, om enkele heerlijke Ardenner worsten voor de koffiepauze te bemachtigen. Na de proeverij raden we de producten van dit huis met plezier aan! Via de goed genoemde Sankt-Vither Weg bereiken we Saint-Vith, dat we van de ene kant naar de andere doorkruisen. Hier is een klein, levendig stadje dat je zeker zal betoveren: hoewel we administratief in de Waalse regio zijn, herinnert hier alles aan het nabijgelegen Duitsland.

Nadat we de stad hebben verlaten, zijn we in een paar tankstations op de N626, een echte motorweg, die mooie gemiddelde tot snelle bochten biedt, met als extra bonus, geloof het of niet, een perfecte asfaltlaag die echter verslechtert bij de benadering van Schönberg, waar onze route over de Our, een lachend waterloop dat niet ver van hier, in Manderfeld, zijn oorsprong heeft, leidt.

Bergopwaarts

Na een aangename, beslist lokale maaltijd, die met evenveel snelheid als vriendelijkheid wordt geserveerd in het café-restaurant Zum Burghof, zetten we onze weg in de richting van het noorden voort, richting Andler, een kleine gemeente die bekend staat om haar onoverkomelijke motorwedstrijd (Hill Climb) die elk jaar eind augustus wordt gehouden. Een kleurrijk, zeer spectaculair, maar eerder brutale evenement! Een hint voor de adrenalinejunkies!

Aarzel niet om, nadat je het dal hebt verlaten, in de klim te stoppen die naar Herresbach leidt: je hebt, als je in het dal kijkt, een indrukwekkend uitzicht op de wedstrijdlocatie! Eenmaal op het plateau, bochten we aangenaam rond in de omgeving van Heppenbach en Möderscheid. De N658, die we voor de verbinding naar Büllingen hadden bedoeld, was in aanbouw, wat ons dwong om een klein omweg te maken, die echter zeer aangenaam was. De 658 blijkt tot Rocherath uiterst aangenaam te zijn, voordat hij in de bossen duikt om de Duitse grens over te steken. Op naar een kleine verkenning in Duits gebied!

We laten na slechts enkele kilometers de wereldberoemde B258, die Aken met Koblenz via de Nürburgring verbindt, achter ons en nemen een echt kronkelig pad over Rohren en Widdau. Een ware genotweg in de bergen! We passeren in de buurt van Monschau (Montjoie), dat we oostelijk en vervolgens noordelijk omzeilen. In plaats van zoals al zo vaak eerder de directe weg terug te nemen naar Belgisch gebied, geven we de voorkeur aan een rit via Mützenich. Ook zeer aangenaam, ondanks een radar in het centrum van de gemeente: het lijkt perfect functioneel te zijn, als je het rijgedrag van de lokale bewoners beoordeelt, die zich strikt aan de 30 km/u houden! Jullie zijn gewaarschuwd...

We laten ons meer in de aangename, hoewel niet snelle bochten, die naar Kalterherberg aan de Belgische grens leiden, vallen. Na enkele kilometers door uitgestrekte, strenge terreinen (hoogveengebieden en bossen) passeren we in de buurt van het militair kamp Elsenborn, dat door het Pruisische leger in 1901 is opgericht. De artilleristen van het Belgische leger trainen daar ook vandaag de dag nog. Het is vermeldenswaard dat de locaties betere dagen hebben gekend en dat de directe omgeving van het kamp met haar rij van verlaten gebouwen, die zachtjes aan de tijd bezwijken, eerder de indruk wekt dat je je in een afgelegen hoek van Rusland bevindt dan in België!

718 m

De Signal de Botrange, die je via een helaas oninteressante weg bereikt, is nu nog maar een steenworp verwijderd. Behalve dat het het hoogste punt van België is op 694 m hoogte (voor de Weisser Stein in Mürringen, 693 m, en de Baraque Michel, 674 m), is er hier niet veel te zien. Het moet echter worden vermeld dat de heuvel Baltia, die in 1923 werd gebouwd, het mogelijk maakt om kunstmatig 700 m en zelfs 718 m aan de top van zijn stenen toren te bereiken... Je kunt jezelf echter gemakkelijk troosten met de laatste kilometers die je over de kronkelige N88 naar Malmedy leiden: de soort weg die je de vreugde geeft die alleen een motor kan bieden! Na dit alles heb je je vast en zeker een verfrissing op een van de uitnodigende terrassen van het plein Albert Ier in Malmedy verdiend, waar ons roadbook eindigt. Goede reis en altijd voorzichtig!