Gordelgravel

Gravelroute van Yuzzu Gravel Series naar aanleiding van het evenement op 10 en 11 juli 2021. Meer informatie: Yuzzu Gravel 19 - Yuzzu Gravel Series

Foto's van deze route kan je bekijken op mijn (1) Facebook - pagina.

Op 10 of 11 juli door de Vlaamse Rand gaan crossen? Als het dan toch de Vlaamse feestdag is, kan je maar beter voor 11 juli kiezen, vond ik. Zo kon ik de sfeer opsnuiven tijdens deze ‘Gordelgravelroute’ door de 19 Vlaamse randgemeenten rond Brussel. Maar het waren vooral de natuur en de open landschappen die ik opsnoof, want daarvan is nog verrassend veel over, verborgen achter het beton van deze sterk verstedelijkte regio rond Brussel.

Als een gordelroute rond Brussel al een politiek statement is, dan is het voor mij éérst de bewustmaking van die open ruimte die we kost wat kost moeten beschermen. En dan pas het Vlaamse karakter van de rand. Want zonder natuurlijke leefomgeving raken we allemáál onthecht van onze ziel, zelfs als we gehecht zijn aan onze cultuur. Of beter: zonder band met de natuurlijke leefomgeving is elke band met cultuur een kunstmatige, lege doos.

Toch een beetje politiek. Op Wikipedia staat dat de benaming ‘Vlaamse Rand’ door ‘Vlaamse nationalisten’ gebruikt wordt, en dat Franstaligen kiezen voor ‘Brusselse Rand’.

De gehele Vlaamse overheid en het Vlaams Parlement zullen dan nationalistisch zijn? Want daar staat te lezen: ‘De gordel van Vlaamse gemeenten rond de hoofdstad Brussel noemt men de Vlaamse Rand omdat hij integraal in Vlaanderen ligt. De Vlaamse overheid wil het Nederlandstalige karakter in de Rand bevorderen.’

Deze route van Yuzzu Gravel Series trekt door de 19 gemeenten die de Vlaamse Rand rijk is. Tervuren, Overijse, Hoeilaart, Sint-Genesius-Rode (fg), Linkebeek (fg), Beersel, Drogenbos (fg), Sint-Pieters-Leeuw, Dilbeek, Asse, Wemmel (fg), Merchtem, Meise, Grimbergen, Vilvoorde, Machelen, Zaventem, Kraainem (fg), Wezembeek-Oppem (fg)

(fg) staat voor ‘faciliteitengemeente’ (ook al liggen ze in Vlaanderen, toch kan sommige communicatie tussen de overheid en de inwoners in het Frans verlopen).

Het is een prachtige route, Met erg veel diversiteit omdat je door verschillende deelregio’s rijdt: het Dijleland in het oosten, de Brabantse Ardennen in het zuiden, het Pajottenland met de Zennevallei in het westen, en de Brabantse Kouters in het noorden. Al deze regio’s zijn heuvelachtig, dus vlak was deze rit allerminst.

Het verslag op de website van de organisatie:

‘Vanuit Tervuren duiken we vrijwel onmiddellijk het machtige Zoniënwoud in. Dit woud bestaat voor het grootste deel uit hoge beukenbossen waarvan de oudste bomen meer dan 200 jaar oud zijn. Het Zoniënwoud bevindt zich op een leemplateau tussen de rivieren de Dijle en de Zenne, zeg maar het ideale decor om ver weg van alle drukte te gravelen. Door de lange, uitgestrekte dreven omgeven door hoge bomen lijkt de weg niet te hellen maar in werkelijkheid ben je lichtjes aan het klimmen. Dat worden we dan ook gewaar in de benen tijdens de eerste 5 kilometers. Na enkele zalige lanen en dreven van het woud komen we aan een leuke, iets speelsere single track. Enkele kilometers later verlaten we het Zoniënwoud en trekken we verder naar Linkebeek en Beersel.’

Hier werd ik voor de eerste keer verrast door de route. De 15 kilometers door de ver uitstrekkende velden van Linkebeek en de kronkelpaadjes door de Zennevallei in Beersel waren prachtig. En dat juist onder Brussel.

‘We nemen de duik vanuit Beersel naar beneden waar de vallei van de Zenne opdoemt. De route kronkelt vanaf de Zenne verder naar het Pajottenland. We steken de Zuunbeek over en trekken verder naar het Noorden. Ter hoogte van Groot-Bijgaarden steken we de E40 over naar de Brabantse Kouters. Op dit stuk van het parcours heb je bijna continu zicht over Brussel met het Atomium als kompas. Iets verderop passeren we vlak langs de plantentuin van Meise. Vanaf hier gaat het gedurende 30 km iets minder op en af.’

In dit deel van de route was het gevoel van open ruimte toch beperkt. Om off-road te kunnen gravelen, moest de route toch vooral kleine tusseninbaantjes tussen bebouwde kommen kiezen.

‘Tussen Vilvoorde en Tervuren is de route heel divers. Leuke bosjes* en brede gravelwegen wisselen elkaar voortdurend af. Na de passage aan de luchthaven van Zaventem door de open vlaktes, waar je de overvliegende vliegtuigen bijna kan aanraken, gaat het in een ruk zuidwaarts richting finish. Hier wordt het weer wat heuvelachtiger en passeren we Kortenbergbos en Moorselbos waar je benen nogmaals op de proef worden gesteld.’

Hier werd ik een tweede keer verrast, door de golvende landschappen van Vossem. Ook al fietste ik hier al vaak, ze verrassen me telkens opnieuw. Zo mooi zijn ze. En na zowaar een pracht van een holle weg duik je opnieuw de grandeur van het Park van Tervuren in. De brede grinddreven zijn de perfecte Champs Elysées van deze toch wel heerlijke rit.

*Persoonlijke toevoeging: deze leuke bosjes waren door de overvloedige regenval veranderd in modderglijbanen. Er was geen doorkomen aan met de fiets. Dus was het klauteren met de fiets aan de hand langs de kanten van het pad, of door het bos als het héle pad veranderd was in een diepe, meterslange modderrivier.