Kamp Bathorn

Kamp Bathorn was het veertiende van de vijftien Emslandlager. Lager XIV lag halverwege Hardenberg en Lingen.
Kamp Bathorn werd in juni 1938 als strafkamp voor 1.000 justitie gevangenen gebouwd en vrijwel direct weer gedeeltelijk ontmanteld, omdat de barakken nodig waren voor het bouwen van de zogenaamde Westwall. Augustus 1939 verbleven er 228 gevangenen. September 1939 werd het kamp door het Oberkommando der Wehrmacht overgenomen voor de huisvesting van krijgsgevangenen. Bathorn werd Stalag VI C Bathorn. Het kreeg Alexisdorf, Dalum, Fullen, Groß Hesepe, Wesuwe en Wietmarschen als dependances. In het kader van de Emslandlager stond het kamp bekend als Lager XIV Bathorn. Op de officiële lijst van Duitse concentratiekampen staat het kamp niet vermeld. Na overname door de Wehrmacht werden ca. 5.000 krijgsgevangenen in het kamp opgenomen. In december 1939 kwamen daar nog eens 571 Polen bij. Al deze gevangenen werden in het graafschap Bentheim ingezet voor de wegenbouw, het graven van waterwegen en in de landbouw. Vanaf mei 1940 kwamen daar nog vele Nederlandse krijgsgevangenen bij, die hier overigens maar enkele weken verbleven. Na de Nederlanders volgden 10.000 Fransen, die in een mars van 450 km van Duinkerken waren gekomen. Ten opzichte van andere gevangenen, met name de Russen, hadden de Fransen het comfortabel, omdat zij hun volledige bepakking bij zich hadden. Maximaal hebben de onder Stalag VI C Bathorn vallende kampen een gezamenlijk aantal gevangenen van 27.313 personen gekend.

Wikipedia