Kazerne Eilenburg

De kazerne Eilenburg was een militaire inrichting in de stad Eilenburg, die van 1913 met een onderbreking in de tussenoorlogse periode tot 1991 bestond en in de loop van haar geschiedenis door verschillende Duitse legers, evenals het Amerikaanse leger en het Sovjetleger, werd gebruikt. Oorspronkelijk gebouwd als infanteriekazerne, werden hier later ook artillerie, medische afdelingen en eenheden van elektronische oorlogsvoering gelegerd. Ze bevindt zich in het zuidoosten van de wijk Mitte, vlakbij het stadsstation, en wordt in het zuiden begrensd door de spoorlijn Halle–Cottbus.

Op 25 juni 1913 werden de plannen van de Pruisische legeradministratie, die Eilenburg als locatie voor het III. bataljon van het 4. Thüringische infanterieregiment nr. 72 voorzag, aan het publiek gepresenteerd. Nog hetzelfde jaar werd begonnen met de bouw van een kazerne in een voorheen onbebouwd floodgebied van de Mulde nabij het station. De architect was de Eilenburger stadsarchitect Otto Lemke. Tijdens de Eerste Wereldoorlog vertrok het regiment op 9 augustus 1914 vanuit Eilenburg naar het westfront en keerde op 23 december 1918 terug. In 1916 werd de kazerne voltooid. Vervolgens vestigde het rekruteringsdepot van het vervangingsbataljon van het Landwehr-infanterieregiment nr. 72 zich in Eilenburg, waarmee er op deze locatie ongeveer 3.200 soldaten waren gelegerd. In november 1918 werd het hier gelegerde vervangingsbataljon ontbonden. Op 26 mei 1919 trok de VI. afdeling van het Landesjägerkorps de kazerne binnen, die de locatie echter al op 21 maart 1920 weer verliet. Kort voor de ontbinding van de garnizoen van Eilenburg kwam op 11 april 1920 ook het II. bataljon van het jagerregiment 31 van de Reichswehr binnen.

Wikipedia