Bundesfestung Ulm

De federale vesting Ulm in Ulm was - naast Landau, Luxemburg, Mainz en Rastatt - een van de vijf federale vestingen en Europa's grootste vestigingscomplex. Deze vestingen werden gefinancierd door de Duitse Bond en, naast talrijke landvestingen, in de 19e eeuw uitgebreid of nieuw gebouwd en in 1859 voltooid. Met een polygonaal hoofdterrein van ongeveer 9 km had Ulm de grootste vestiging van de 19e eeuw.

Na de definitieve nederlaag van Napoleon in 1815 in de Slag bij Waterloo was men het erover eens dat er ook intern een beveiliging van de landen moest komen. De federale vestingen waren een van de weinige projecten van de Duitse Bond die gerealiseerd werden. De federale vesting Ulm werd ontworpen en gebouwd onder leiding van de Pruisische vestigingsbouwdirecteur en toenmalige kolonel Moritz Karl Ernst von Prittwitz en Gaffron in de periode van 1842 tot 1859. Bij de aanleg waren tot 10.000 arbeiders betrokken. Aan Beierse zijde had vanaf december 1843 de majoor Theodor Ritter von Hildebrandt de leiding, nadat de oorspronkelijke vestigingsbouwdirecteur Friedrich Herdegen was overleden.

Wikipedia