Bornstedter Begraafplaats

De Bornstedter begraafplaats ligt recht tegenover het Krongut Bornstedt, in directe nabijheid van de Potsdamer Orangerie. Hier zijn niet alleen inwoners van Bornstedt begraven, maar ook talrijke persoonlijkheden. Al Theodor Fontane meldde: Wat in Sanssouci sterft - wordt ook in Bornstedt begraven.
Het kerkhof van het in 1935 bij Potsdam gevoegde dorp Bornstedt is sinds de 18e eeuw door de burgerij en de adel vaak gekozen als laatste rustplaats. Het kerkhof zelf werd al in 1599 aangelegd. In de loop der eeuwen werd het voortdurend uitgebreid. Tot de oprichting van een eigen parochie in 1860 zorgden de geestelijken van de stadskerk van Potsdam, vanaf 1721 Sankt Nikolai en vanaf 1848 de Friedenskirche, voor het dorp en het kerkhof. De keurvorst Friedrich Wilhelm had het goed Bornstedt al in 1664 gekocht. Het viel toen onder het ambt Potsdam. Van 1734 tot 1826 was het zelfstandig. Zijn taak was voornamelijk de verzorging van het Grote Militair Weeshuis in Potsdam. In 1864 werd het als kroonfideikommissgoed terbeschikking gesteld aan de kroonprins Friedrich Wilhelm. Een herinrichting van het kerkhof volgde vanaf 1867. Theodor Fontane bezocht in 1869 het kerkhof en vond nog het traditionele gebruik van fruit- en grasgoed door de koster. Pas tien jaar later werd dit gebruik beëindigd. De huidige staat dateert van de herbezetting vanaf 1897 en een herinrichting in de jaren 1911 en 1912. Het onder monumentenzorg staande deel 1 van het kerkhof wordt niet meer bezet. Het is verdeeld in vijf delen en de Sello-begraafplaats. Op deel II van het kerkhof bevindt zich ook een rouwhal. Deze werd rond 1900 gebouwd door Reinhold Persius. Dank zij een fonds van de Wereldcultuurorganisatie van de Unesco kon de rouwhal in 2010 monumentaal worden gerestaureerd. Er werd ook een nieuwe uitbreiding gerealiseerd, nadat de in de jaren '70 gebouwde op slechte ondergrond was gaan verzakken.

Wikipedia