Rotsachtig pad VS 14

Het rotsachtige pad loopt vanaf de weg aan de westelijke oever van de Selbitz over de helling van de Kessel- en Drakenrots omhoog en eindigt weer op het dalpad. Het maakt zijn naam meer dan waar. Na elke bocht bieden zich nieuwe uitzichten aan. Bizarre rotsformaties en bomen die letterlijk uit de rotsen groeien, verrassen keer op keer. Enkele rotsblokken, naast grote en minder grote blokzees getuigen ervan dat verwering zelfs het harde diabaasgesteente in lange perioden kan aantasten. Informatieborden van een educatief pad informeren over de mijnbouw en de geologie. Wie de zeer mooie en interessante rondwandeling wil maken, moet redelijk stevig schoeisel hebben en enigszins tredzeker zijn.

Samen met andere wandelpaden (US 53, US 12) lopen we vanaf het informatiecentrum in Blechschmidtenhammer langs de rechterbocht van de weg bij Waldeck het bos in. Daar lopen we boven de voormalige spoorweglijn langs en slaan dan rechtsaf. We wandelen nu omhoog langs de westelijke helling van het Höllendal, scheiden ons na de treden vrij hoog van het wandelpad dat ons vergezelt en gaan verder links omhoog, genieten van het prachtige uitzicht op de rotsachtige boswand aan de overkant met het uitkijkpunt König David.

De aangename weg leidt verder door bosgedeeltes met verschillende begroeiing.
Bijna geheel over een pad loopt de weg verder in een ruime boog naar links dichtbij de hoogte en terug naar de weg in het Höllendal die voor het openbaar verkeer gesloten is. Onderweg passeren we mooie rotsformaties, genieten van doorkijkjes en deels ook van uitzichten, verheugen ons na elke bocht op steeds weer nieuwe, indrukwekkende landschapsbeelden van het natuurreservaat en informeren onszelf bij de informatieborden over een deel van het belevenispad mijnbouw.

Het lange pad leidt met talrijke lichte stijgingen en dalingen over mosachtige, rotsachtige en zachte ondergrond door een indrukwekkend landschap. Veel houten treden en rotstrapjes overbruggen steilere delen van de weg, uiteindelijk kijken we neer op het dalpad, waar we steeds dichterbij komen en het uiteindelijk vlakbij de stuwdam bereiken.

Op de terugweg komen we via deze weg links door het ongerepte Höllendal.

We komen ook langs delen van de twee andere belevenispaden Water en Bos, passeren een schuilhut en, voor wie het weet, komen we vlakbij deze hut bij de voormalige bron van Hubertus.

Over de brug met drie bogen, kort daarna, reed ooit de Höllentalbahn door de twee tunnels rechts en links van de brug. De huidige energiecentrale herinnert nog aan de tijd dat het in 1886 werd gebouwd als houtvezelfabriek door Anton Wiede. Zo ontstond ook de Jungfernsteg met het kleine paviljoen. De brug was nodig geworden voor Wiede om het dal over te steken.

De laatste hoogtepunt is het uitzicht op de Hirschen. Hierover heeft Hilmar Ströhlein, in de Hofer Anzeiger van 29.08.1901 het volgende verslag gevonden: De Hirschsprung heeft geen hert meer. ... Waarschijnlijk heeft de storm de oude botten van het houten dier gebroken. Hopelijk zal het oude symbool snel weer in nieuwe glorie verschijnen als bekroning van die hoogte. Enkele dagen later kon men lezen dat het niet de storm was, maar dat men succesvol was ... om de jongens van de lokale school die opzettelijk het hert naar beneden hadden geduwd, te vinden.

Lokalen weten te vertellen dat een buitenlandse bezoeker hen heeft verteld dat een van zijn voorouders rond 1850 een hert gesneden zou hebben. Na de energiecentrale begeleidt de waterrijke Selbitz ons weer, omdat ze het water dat via de Röhrensteig over de energiecentrale is omgeleid, weer heeft opgenomen in haar bedding. Het duurt niet lang meer voordat we na een zeer mooie wandeling weer terug zijn bij ons startpunt.