Plaza de Pilatos - Sevilla

Aan het einde van de 15e eeuw bouwden Pedro Enríquez -Adelantado Mayor de Andalucía- en zijn vrouw Catalina de Ribera hun paleis naast wat waarschijnlijk de indeling was van de Decumano Maximo van Romeins Sevilla en op dezelfde hoogte als het huidige.

Om een bepaalde breedte voor het paleis te krijgen, waardoor het meer op de voorgrond zou treden, kochten ze verschillende huizen die ze afbraken, waardoor een klein plein ontstond dat bekend werd als het Plaza del Adelantado. Hier stonden huizen met arcades en een fontein. Aan het einde van de 16e eeuw werd het bekend als het Plaza del Marqués de Tarifa, een titel die werd toegekend aan de zoon van de vorige eigenaars, Fadrique Enríquez de Ribera, die het oude paleis uitgebreid renoveerde, vooral na zijn terugkeer van zijn reis naar het Heilige Land tussen 1518 en 1520.

Volgens de overlevering besloot hij toen om een kruisweg in te stellen met de eerste statie bij het paleis en de laatste bij het heiligdom van Cruz del Campo, met een afstand die vergelijkbaar is met die tussen het paleis van Pontius Pilatus en Golgotha in Jeruzalem. Hierdoor werd het paleis al snel bekend als Casa de Pilatos (de echte naam is Palacio de San Andrés), een naam die het plein ook bekend zou maken als het Plaza del Duque de Alcalá.

Het paleis is een interessant gebouw dat de eerste manifestaties van de Italiaanse Renaissance in Sevilla laat zien - vooral de voorgevel.

Vandaag de dag heeft het plein geen fontein meer, want de fontein die het aan het eind van de 19e eeuw had, is verdwenen. In 1977 werd het Plaza de Pilatos opnieuw aangelegd en werd de huidige bestrating geïnstalleerd.

Het plein heeft twee verschillende ruimtes of gebieden die worden gescheiden door een stuk weg. Het landschap in dit gebied wordt gedomineerd door het monument van Zurbarán op een stenen sokkel. 

De doordringende geur van de dama de noche (Cestrum nocturnum) op de hoeken helpt om van deze plek een ontspannend toevluchtsoord te maken tijdens warme Sevilliaanse nachten, alleen gestoord door het verkeer op de Calle San Esteban. Deze formule met bloembedden was gebruikelijk op veel 19e-eeuwse pleinen, die rond een centraal monument waren georganiseerd. Vandaag de dag is het alleen hier te vinden en op het Museumplein (die beide zijn gerenoveerd). De vegetatie wordt gecompleteerd door drie palmbomen (Phoenix canariensis) in verhoogde cirkelvormige perken, waarboven sierlijk witte jasmijn (Jasminum officinale) klimt. De driehoekige opstelling rond het monument, in plaats van de gebruikelijke vierkante, is merkwaardig.

Willem Vandenameele