A Queralt door La Obaga

Technische gegevens

Ongeveer afstand: 5,5 kilometer
Ongeveer tijd: 2 uur
Aanwijzingen: Gele en witte markeringen (PR C-73) tot aan de weg van Sant Llorenç de Buixalleu; groene en witte markeringen tot aan Queralt en gele en witte markeringen (PR C-73) tot
Parkeren: Parkeerplaats van het gebied Sant Francesc
Punten van interesse: Elementen van industrieel erfgoed in de riera de Metge, heiligdom van Queralt en de Sierra de Queralt.
Diensten:
Binnen de route vinden we de bar van Queralt, de restaurants Sant Marc en Font Negra, het hotel-restaurant Cal Nen en de pension-restaurant Hostal del Guiu
Voor andere diensten binnen de stad kunnen jullie het hoofdstuk over accommodaties raadplegen.
Bibliografie:
De riera de Metge in de industrialisering van Francesc Espuña.
Romanisch Catalonië, deel XII, El Berguedà
Cartografie:
El Berguedà 1:50.000. Cartografisch Instituut van Catalonië
Rasos de Solivella – Serra d'Ensija 1:25.000. Alpina Uitgeverij

Inleiding

De riera de Metge speelde een sleutelrol in de industrialisering in de 18e en 19e eeuw. Hoewel er verwijzingen in documenten zijn over de aanwezigheid van molens sinds de middeleeuwen, begon de bloei toen een deel van de stroom van de beek werd omgeleid door het centrum van de stad en het sterke hoogteverschil werd benut om fabrieken en molens te installeren die de kracht van water (later vervangen door elektriciteit) gebruikten om hun machines te bewegen.
Het eerste deel van deze route biedt de mogelijkheid om het bovenste gedeelte van dit industriële gebruik te waarderen; het tweede deel gaat de eerste uitlopers van de Sierra de Queralt in.

Beschrijving van de route

Neem vanaf het plein Sant Francesc de PR C-73. Op de oplopende straat, rechts, zie je Cal Corneta. Dit gebouw werd eind 19e eeuw gebouwd als textielfabriek op de grond van een oude molen en functioneerde tot de jaren '50. Nu wordt het als woning gebruikt.

Vervolg en je zult de fabriek van de heer Andreu Ros zien. Het vormt het bovenste deel van de rij huizen (wijk Pinsania). De oorsprong gaat terug tot 1821 (datum van aankoopacte), maar er zijn vermeldingen van molens (molens van de Zócalo) die dateren uit de 15e eeuw. Het werd voornamelijk gebruikt voor het omspannen en kammen van katoen. De industriële activiteit is nog steeds waarneembaar in sommige van de lagere verdiepingen.

Bij nummer 16 van de straat zie je een in steen gehouwen gezicht, het was het teken dat aan het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw werd gebruikt om de aanwezigheid van een bordeel aan te geven.

Net voordat je de weg van Sant Llorenç bereikt, zie je onderaan, naast een buis die het resterende water van de riera transporteert na het winnen van drinkwater, een structuur die lijkt op een versterking van de muur van de weg. Dit zijn de resten van het aquaduct dat water naar de molen van Alon leidde die zich tegenoverstond, nu verdwenen en vervangen door een huis.

Aan de andere kant van de weg zie je een open terrein met resten van een gebouw. Het is alles wat er nog over is van Cal Patata, een belangrijke textielfabriek die tijdens de Spaanse Burgeroorlog in 1939 werd verbrand. Er zijn documenten uit 1632 die spreken van de aanwezigheid van een houtzagerij voordat de fabriek werd gebouwd.

De markeringen van de PR steken de weg over, nemen de kortere route naar Queralt, maar lopen naar links achter het oratorium. Jullie moeten blijven opschieten langs de smalle weg, de groene en witte markeringen van het lokale pad volgend. Het volgende gebouw dat je tegenkomt is de fabriek van El Franquesa. Momenteel zijn het half verlaten woningen. Het was een textielfabriek van 1881 tot de afbraak als industrie tijdens de Burgeroorlog.

Iets verderop zie je een soort brug die het aquaduct was en de waterval voor de fabriek Lluís Ne. Het lege terrein rechts van de weg is een deel van de locatie van de fabriek, hoewel het ooit een veel groter gebouw was dat verder ging dan het aquaduct. Onderaan zie je de toevoer van de fabriek van El Franquesa. Deze fabriek, die in de tweede helft van de 19e eeuw werd gebouwd, functioneerde als textielfabriek totdat ook zij tijdens de Burgeroorlog werd verbrand. Uiteindelijk werd het in 1986 gesloopt vanwege het gevaar van instorting. De huidige parkeerplaats van het restaurant Cal Nen bevindt zich op de plaats van de oude vijver van de fabriek.

Snel zie je de oude fabriek van El Guingueta, een imposant gebouw, half in ruïne, aan de andere kant van de Riera. Het werd eind 19e eeuw gebouwd als textielfabriek en werd zoals zoveel andere industrieën in 1939 verbrand, maar het werd gerestaureerd en bleef functioneren tot 1950. Het huis beneden is de molen van de Barón, momenteel woning maar vroeger een meel-molen die sinds 1791 wordt genoemd.

Honderd meter verderop van restaurant Sant Marc is er een pad naar rechts dat leidt naar een paar ruïnes, het is de molen van de Yeso waarvan je nog de waterafvoer kunt zien. Het raakte inactief met de bouw van El Jijica, aangezien de fabriek een nieuw kanaal bouwde dat het zonder water liet. Het was een cement- en gipsmolen.

Je komt aan bij de weg van Queralt en ziet het laatste gebouw van de riera, dat de molen van El Bofarull was, nu Hostal del Guiu. Sinds het einde van de 19e eeuw functioneerde het als cementmolen en kleine waterkrachtcentrale tot het in 1949 werd verbouwd tot herberg. Vanaf de weg zie je nog steeds het kanaal en de sluis.

Vanaf daar zal het landschap de hoofdrol spelen. De markeringen gaan naar links via een klein pad. Als je water wilt, zie je iets verderop een klein bruggetje dat de riera kruist en een fontein: het is de fontein van Mossèn Guiu. Het is een zeer aangename plek om uit te rusten en af te koelen. Vanaf de fontein vertrekt er een pad naar links dat aansluit op het gemarkeerde pad.

Je komt uit op de weg van Queralt tegenover de kapel van de Heilige Familie. Steek de weg over om langs de kapel te gaan en stek de weg weer over om het bos in te klimmen net boven de eerste bocht. Hier laat je een SL achter die de weg naar links volgt en naar Sant Pere de Madrona gaat en je vervolgt langs de SL die de weg oversteekt en langs het pad gaat. Heel snel kom je bij een asfaltweg die je rechts moet volgen en deze heel snel moet verlaten om omhoog te klimmen langs een pad dat begint met een trap aan de linkerkant. Je steekt de weg weer over en neemt het pad dat je onder de parkeerplaats van Queralt brengt door een interessant beukenbos. Eenmaal boven hoef je de weg alleen maar te blijven volgen tot het heiligdom.

In Queralt kun je gebruik maken van de gelegenheid om de kerk, de grot van de Troballa en de uitkijkpunten te bezoeken. Het uitzicht is indrukwekkend, en als het weer het toelaat, zie je de paragliders voor de Sierra vliegen. Er is ook een fontein om je drinkfles te vullen. Momenteel is er alleen een barservice, maar er bestaat een ambitieus project om het gebouw te restaureren met een hotel en een nieuw restaurant.

Voor de terugweg moeten jullie de gele en witte markeringen van de PR C-73 volgen tot het plein van Sant Francesc. Deze afdaling is bekend als de kortere route naar Queralt waar je, terwijl je naar beneden gaat, de kapellen van de Maagd van de Smarten, van Sant Jaume en van Sant Jacint zult vinden. Het is de moeite waard om de afdaling rustig te maken en van het panoramische uitzicht te genieten. Vooral op de laatste top, voorbij de urbanisatie, zijn er interessante perspectieven op de Straat en de Hostal del Guiu.