Kasteel van Bienassis

Het kasteel van Bienassis
Achteraan een lange ruiterallee omzoomd door eeuwenoude bomen, zult u ongetwijfeld verbaasd zijn wanneer u uw blik naar links wendt, op de kruising van de paden die naar het park en het kasteel leiden.
De naam, verrassend, is onderhevig aan talrijke fantasierijke etymologische interpretaties. In werkelijkheid is het zijn bijzondere ligging die de oorsprong ervan vormt. Gelegen in het centrum van een lichte bodemdepressie, omgeven door moerassen zover het oog reikt, bood het een gunstige omgeving voor de vestiging van een gemakkelijk te verdedigen burcht. Bijna onzichtbaar voor een ruiter op mijlen afstand, kwam het alleen aan de horizon tevoorschijn door de top van zijn ronde toren. Van deze toren konden de verdedigers een uitgestrekt gebied gemakkelijk in de gaten houden: bij mooi weer is het zelfs mogelijk om de Anglo-Normandische eilanden te onderscheiden! Goed gelegen, "goed gesitueerd" is dus de werkelijke oorsprong van de naam van de burcht.
Dit prachtige bouwwerk in renaissancestijl kreeg zijn eerste stenen aan het einde van de 15e eeuw gelegd door Jean I van Quelennec. De roze graniet van Erquy was het basismateriaal van een vesting waarvan de muren neerdalen in een grachtengordel. Vroeger werd zijn toegang verdedigd door een ophaalbrug. Op het hoogtepunt was het de centrale steen van een immens domein van zesduizend hectare met 27 boerderijen en 3 molens.
Aan het einde van de 16e eeuw verloren de oorlogen van de Liga veel van de glans van deze juweel door talloze verwoestingen. Gilles Visdelou werd eigenaar door met de dochter van Quelennec te trouwen en begon vanaf 1620 met de wederopbouw. Het kasteel werd vervolgens successief eigendom van de zoon en de kleinzoon Visdelou, die de werkzaamheden voortzetten die pas in de 18e eeuw afgerond zouden worden. Door met de erfgename Visdelou te trouwen, werd de Graaf van Lamarck en prins van Arenberg de volgende eigenaar, die het domein bij zijn dood naliet aan de hertog van Arenberg. Deze laatste had niets te maken met een kasteel ver van zijn geboorteland en verkocht het snel aan de Graaf van La Ville Théart, de neef van zijn echtgenote. Onder de impuls van deze laatste kreeg het eigendom een andere dimensie, dichter bij een heerhuis, en het was in deze tijd dat de grote ruiterallee werd aangelegd die naar de poorten van het gebouw leidt. De Revolutie zag het geplunderd, gedeeltelijk in brand gestoken en zelfs tijdelijk omgevormd tot gevangenis. Het werd in 1796 gekocht door Jean-André Valletaux, generaal van het Keizerrijk, en vervolgens in 1876 door zijn kleinzoon verkocht aan Monjarret de Kerjégu, admiraal en senator van het departement.
Sindsdien is het lot van dit kasteel geweest om te worden beheerd, bewaakt door de vrouwelijke tak van de familie de Kerjégu, met de echtgenoten die kort na de opeenvolgende erfenissen overleden. In 2005 zullen de Kerjégu vrijwillig dit uitgestrekte domein verliezen, de laatste van de eigenaren van de naam (Ghislaine) het door een schenking overdragen aan Nathalie Huguet, de vrouw van een van haar neven.
Het is sinds 1945 geclassificeerd als Historisch Monument.

circuitscycloyffiniac