Eglise Saint-Pierre

Het verhaal begint met een Karolingische kerk die een Benedictijnse priorij werd. De benedictijnen kwamen van de abdij Saint-Claude in de Jura. Een complete revisie van de kerk rond 1170 leidde tot het huidige gebouw. De Saint-Pierre kerk in Bar-sur-Aube dateert dus uit het einde van de 12e eeuw. Tot de Franse Revolutie was het zowel een priorij als een parochiekerk: de monniken reserveerden het koor, transept en uitstralende kapellen; de gelovigen waren tevreden met het schip en de zijbeuken. Clairvaux, vijftien kilometer verderop, beïnvloedde de stijl van de kerk: heel eenvoudig, zonder geschilderde kapitelen of grote fresco's, en met witte gebrandschilderde ramen. Dit was het cisterciënzerideaal en de geest van Sint Bernardus. De weinige glas-in-loodramen die vandaag de dag te zien zijn, dateren uit de 19e eeuw. Ze verfraaien de apsis en het transept. In een zijkapel kun je een mooi altaarstuk zien van Jean-Baptiste Bouchardon (1667-1742), vroeger het hoofdaltaar van de collegiale kerk van Saint-Maclou. De Saint-Pierre kerk ten slotte heeft een opmerkelijke verzameling 16e-eeuwse beelden van de Trojaanse school.
Een pittoresk kenmerk: de zuid- en westkant worden versterkt door een 14e-eeuwse houten galerij die bekend staat als de "halloy". Dit was ooit een aître, of schuilplaats voor begraafplaatsen. Volgens bronnen gebruikten de kooplieden van Provins deze galerij ten tijde van de Champagnebeurzen om hun kraampjes te beschermen. Deze houten galerij is nog steeds goed bewaard gebleven.
Tijdens de Franse Revolutie werd de kerk omgebouwd tot theophilantropische tempel en daarna tot veevoederwinkel. Tijdens de Franse campagne van Napoleon I in 1814 om de binnenvallende legers af te slaan, werden gewonde soldaten in de kerk gepropt voor behandeling. Ze gebruikten het meubilair als brandhout. Ze brandden de kerk tot de grond toe af.

DATAtourisme France