RAYMOND POINCARE

Van 1913 tot 1920 was Raymond Poincaré president van de Republiek. Geboren in Bar-le-Duc in 1860 op 35, rue du Docteur Nève, werd hij in zijn jeugd getekend door de Pruisische invasie van 1870. Deze herinnering zal hem nooit verlaten, vandaar zijn grote waakzaamheid tegenover Duitsland.
Vanaf het begin van de oorlog slaagde hij erin de "heilige unie" op te leggen aan de verschillende politieke krachten in het land. De bevoegdheden van een president van de Republiek waren in die tijd echter zeer beperkt. Hij moest het initiatief overlaten aan de militaire leiders en de opeenvolgende voorzitters van de Raad.
Zijn belangstelling voor Lotharingen en zijn aandacht voor zijn geboortestad is nooit afgenomen. Gekneusd door de Duitse aanval op Verdun, reisde hij verschillende keren naar het Oosten. In Bar-le-Duc troostte zijn aanwezigheid burgers en soldaten. Zijn vrouw steunde zelf het werk van liefdadigheidsverenigingen. In februari 1920, toen hij aan het eind van een zevenjarige ambtstermijn zijn functie als president van de Republiek neerlegde, stemde de Kamer van Afgevaardigden zonder debat voor een wet waarin werd verklaard dat hij "het land goed had verdiend". Raymond Poincaré gaf het openbare leven niet op. Hij werd kort daarna gekozen tot senator en voorzitter van de Algemene Raad van de Maas en was tevens voorzitter van de Raad van 1922 tot 1924 en van 1926 tot 1929. Ziekte dwong hem toen met pensioen te gaan.

DATAtourisme France