Bennwihr ontdekkingstocht

Door de vruchtbaarheid van de gronden en de nabijheid van de rivieren de Fecht en de Weiss, is menselijke aanwezigheid al vanaf de steentijd aangetoond. In de tijd van de Romeinen zou een zekere « Bebo » daar zijn domein hebben opgericht, aan de rand van de oude Keltische weg, de huidige Route des Vins d'Alsace. In 777 wordt Bennwihr vermeld onder de naam « Bebonovillare » in een schenking van Abt Fulrade. In de 11e eeuw wordt het dorp Bennwihr, eigendom van de bisschop van Straatsburg, in leen gegeven aan de graven van Horbourg. De graven van Horbourg, zonder mannelijke nakomelingen, verkopen hun bezittingen rond 1324 aan hun neef, graaf Ulrich van Wurtemberg (Heer van het Heilige Roomse Rijk). In 1332 valt de bisschop van Straatsburg de stad Riquewihr aan om zijn heerlijkheid terug te winnen, waarvan Bennwihr deel uitmaakt. De graven van Wurtemberg stemmen ermee in Bennwihr en Zellenberg tegen geld aan hem af te staan, dat later in leen wordt gegeven aan de heren van Ribeaupierre, die ze in 1434 verwerven. Hun opvolgers (de hertogen van Birkenfeld-Twee-Pont) blijven tot aan de Franse Revolutie eigenaar. Gedurende deze lange periode behoort Bennwihr tot het Heilige Roomse Rijk, tot 1648 wanneer Elzas wordt gehecht aan het koninkrijk Frankrijk onder het bewind van Lodewijk XIV door de verdragen van Westfalen. Na de Frans-Duitse oorlog, in 1871, wordt Bennwihr, net als de rest van de regio, geannexeerd door het pas opgerichte Duitse rijk via het Verdrag van Frankfurt. De 19e eeuw is een periode van snelle industrialisatie: de bouw van de eerste spoorlijn die door de Elzas loopt, biedt de Bennwihriens een nieuwe communicatiemogelijkheid en maakt de economische ontwikkeling van het dorp mogelijk. De Eerste Wereldoorlog (1914-1918) is dodelijk voor het dorp dat toen vecht voor het Duitse rijk: 24 doden aan het front en talrijke gevangenen. In 1919 hecht het Verdrag van Versailles de regio aan Frankrijk, tot juni 1940 wanneer Nazi-Duitsland een feitelijke annexatie uitvoert: de jonge Elzassers zullen vechten voor het Grote Rijk als gedwongen ingezetenen, de « ondanks ons », tegen hun zin. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, in december 1944, wordt Bennwihr volledig vernietigd tijdens de gevechten van de « Pocket van Colmar »; alleen het Monument voor de Doden van de oorlog 1914-1918 en de resten van 4 huizen blijven staan. De gevechten van de « Pocket van Colmar » verwijzen naar de strijd tussen het 1e Franse leger en het 21e Amerikaanse korps tegen het 19e Duitse leger in de winter van 1944-1945 onder extreem moeilijke omstandigheden (bijzonder koude winter). Bennwihr kwam op de frontlijn te liggen tussen Duitsers en Amerikanen. Het dorp is volledig verwoest en het (over)leven wordt georganiseerd in de kelders waar de bewoners onderdak hebben gevonden. De regen van granaten en de verspreiding van branden nemen toe. Van 14 tot 17 december 1944 vluchten de inwoners en zoeken onderdak in 24 omliggende gemeenten. Bennwihr wordt op 24 december 1944 bevrijd door de 3e infanteriedivisie van de Verenigde Staten, maar blijft nog een maand het doelwit van de vijandelijke artillerie en mortieren. Het dorp is dan slechts een veld van ruïnes. Vanaf 1946 wordt een tijdelijk dorp bestaande uit houten barakken opgericht. Het Ministerie van Herstel en Stedenbouw, gefinancierd door de Amerikaanse hulp van het Marshallplan, neemt het voortouw voor de wederopbouw van Bennwihr, die in 1959 wordt voltooid.