Paleio Trikeri

In juni 1913, aan het einde van de Tweede Balkanoorlog, maakten de Griekse autoriteiten van het vrijwel onbewoonde eiland een vernietigingskamp voor Bulgaarse krijgsgevangenen. Dit was het eerste vernietigingskamp in Europa, vóór de nazi-Konzlagers en vóór de Solovetski-eilanden in Rusland. De Griekse regering interneerde er duizenden Bulgaren, burgers van Thessaloniki en Egeïsche Zee, wier enige schuld was dat ze Bulgaars waren. Later werden ook duizenden Bulgaarse krijgsgevangenen, voornamelijk gewone burgers en sergeanten, binnengebracht. Gevangenen werden gedwongen onder de blote hemel te slapen en kregen geen water, voedsel en medische zorg. Velen werden overboord gegooid en verdronken, onder gejuich van de matrozen. De gevangenen werden gedwongen voor hun eigen water te zorgen door gaten in het zand vlakbij de zee te graven. Aanvankelijk was het modderige water zoet en drinkbaar, maar al snel werd het brak en werden er nieuwe gaten gegraven. Wanneer schepen voedsel leverden, werden de zakken met brood expres in het water gegooid om het brood te laten weken en om nog meer lijden en vernedering toe te voegen. Het zal nooit bekend worden hoeveel mensen er stierven en hoeveel mensen verdronken. Een internationale commissie, gesponsord door de Carnegie Endowment, werd gestuurd om de omstandigheden te inspecteren, maar de lokale bewakers keerden terug onder het voorwendsel dat er een cholera-epidemie heerste. Op 9 oktober 1913 arriveerde het Bulgaarse schip Varna en mocht 1800 overlevenden mee naar huis nemen.

Dromos