Bloedbad van Distomo

Het moeten afgrijselijke taferelen geweest zijn, op 10 juni 1944 in Distomo, vlakbij Delphi. Een SS-eenheid was die dag, nadat ze het dorpje net achter zich had gelaten, onder vuur genomen door Griekse partizanen. Daarop waren de Duitsers teruggekeerd om zich te wreken op de bevolking. Dat deden ze grondig. De Zweedse diplomaat Sture Linner beschreef jaren later in zijn memoires, My Odyssey, hoe Distomo eruitzag toen hij er op de ochtend van 15 juni 1944 arriveerde.

‘Gieren vlogen traag en twijfelend langs de weg toen ze ons zagen naderen. Aan elke boom hingen er lichamen, doorboord met bajonetten. De geur was ondraaglijk. (…) In het dorp zelf waren de laatste resten van de huizen nog aan het nasmeulen. Honderden dode lichamen lagen tussen het puin. De slachtoffers waren van alle leeftijden, van ouderen tot baby’s. Jonge vrouwen waren afgeslacht met bajonetten, hun baarmoeder was uiteengerukt, hun borsten afgesneden. Anderen waren gewurgd met hun eigen ingewanden. Het leek alsof er niemand meer leefde.’

Ruim 220 onschuldige dorpelingen werden die dag afgeslacht door de nazi’s. Distomo was geen uitzondering. Ook in Kommeno, aan de West-Griekse kust, lieten de Duitsers zich van hun meest sadistische kant zien, met 150 doden tot gevolg. Een Oostenrijks lid van de twaalfde compagnie van de Wehrmacht getuigde na de oorlog voor een rechtbank in München. ‘Wanneer mij gevraagd wordt of het klopt dat kinderen verbrand werden door in benzine gedrenkte watten in hun mond te proppen en die vervolgens aan te steken, dan zeg ik dat ik inderdaad kinderlijkjes gezien heb die in de omgeving van de mond afschuwelijke brandwonden vertoonden. Of deze kinderen levend mishandeld werden, of toen ze al dood waren, dat weet ik niet.’

Mediahuis België