Ansitz Schickenburg

De ansitz Schickenburg is samen met de Antoniuskapel een beschermd monument in de gemeente Marling in Zuid-Tirol.

De Schickenhof werd in 1369 voor het eerst documentair genoemd. In 1528 noemt het kadaster Melchior Schickner van het "Kreblguet am Schicken". Ten gunste van de keizerlijke raadsman Christoph Sattelberger verhief keizer Rudolf II. de hof tot edele zetel en bevrijdde hij in 1606 van alle belastingen. De aan de heilige Antonius van Padua gewijde hofkapel werd in 1652 gebouwd door zijn zoon, de hofkamerraden en rechtbankheer in Stubai, Martin Sattelberger. Hij werd in 1646 ingeschreven met de titel van Sattelberger te Schickenburg en ontving in 1650 de waardigheid van paltsgraven. In 1652 stichtte hij in de kapel voor zijn zielenheil 30 jaargangen van missen. Door gebrek aan afstammelingen kwam Schickenburg in de tweede helft van de 17e eeuw in handen van de vrijheren van Voglmayr, van wie Christoph Anton von Voglmayr het in 1693 bezat. In 1750 verkocht Martin Anton van Vogelmayr het goed aan Sebastian Prünster. In 1755 behoorde het aan de abdijbeheerder Joseph Oswald Prugger. In 1794 verkochten de erfgenamen de Schickenhof voor 9040 gulden aan de boer Johann Holzer. In de 19e eeuw werd het landgoed als vervallen aangeduid. In het woonhuis waren nog twee glas-in-loodramen aanwezig, die herinnerden aan de diensten van Christoph Sattelberger in de opvolgingsoorlog van Kleve. Twee anderen werden verkocht. De Antoniuskapel herbergde vier schilderijen van de kerkvaders van een onbekende Italiaanse meester. Door financiële nood van de eigenaren raakte de kapel steeds meer in verval. De toenmalige pastoor Santner liet de voor de mis onbruikbare kapel met fondsen van giften restaureren. In de jaren 1860 werd het goed openbaar verkocht. Sinds 11 november 1950 staan de ansitz en de kapel onder monumentenzorg. Na verschillende eigenaarwisselingen kwam de Schickenburg in 1955 in handen van Meinhard Menz.

Wikipedia