Grote of Sint-Martinuskerk

Na de moord op Bonifatus en de 52 gezellen op 5 juni 754 werd Dokkum een van de Europese centra van de Bonifatius-cultus. Vanaf de 8e eeuw richtte de verering zich in nauwe onderlinge samenhang op het martelveld, een bron en de gedachteniskerk waar relieken van de heilige en zijn gezellen werden bewaard. In de late middeleeuwen hechtte de traditie van de zogenoemde stenen broden zich aan Dokkum en Bonifatius en werden in Dokkum stenen broden bewaard, getoond en vereerd. De cultus- en bedevaarttraditie heeft zowel perioden van verval en revitaliseringen gekend, alsmede wisselende concentratiepunten en locaties. Sleutelperioden zijn: de vroege en late middeleeuwen tot ca. 1580, de tweede helft van de 19e eeuw en de 20ste eeuw (vooral de jaren twintig en dertig, het herdenkingsjaar 1954, en de jaren 1990-1994). Vaste devotiepunten zijn anno 1997: het processiepark en de Bonifatiuskapel rond de bron die vanaf de 19e eeuw buiten het stadscentrum werd gesitueerd, en op de tweede plaats de parochiekerk waar de relieken en het stenen brood worden bewaard.

Dromos