RUSSENKERKHOF

Terwijl in de Duitse krijgsgevangenenkampen honderdduizenden Russen omkwamen van honger en ellende, werden de krijgsgevangen Georgiërs met een zekere welwillendheid behandeld. Georgië was als één van de laatste staten bij de Sovjet Unie ingelijfd. De Duitse legerleiding speculeerde er daarom op, dat de Georgiërs makkelijker tot overlopen bewogen konden worden dan de Russen. Omdat een langer verblijf in krijgsgevangenschap ook voor de Georgiërs slecht zou kunnen aflopen, lieten zij zich als hulptroepen van de vijand gebruiken. Zo werd het 822e Georgische Bataljon Infanterie gevormd, dat op 6 februari 1945 op Texel aankwam. Het bataljon bestond uit ongeveer 800 Georgiërs en 400 Duitsers.
Toen het er naar uit zag dat de Duitsers de oorlog zouden verliezen, vreesden de Georgiërs voor hun toekomst bij terugkeer naar het vaderland, maar ook voor het binnenvallen van de geallieer­den. Op het moment dat de toestand daarvoor gunstig leek, kwam het bataljon Georgiërs op Texel in opstand.
Uiteraard stuurden de Duitsers al snel versterking naar het eiland om de opstand van de Georgiërs te onderdrukken. In deze felle strijd zijn 565 Georgiërs, 120 Texelaars en ongeveer 800 Duitsers om het leven gekomen. Op de begraafplaats ‘Loladse’ is een groot deel van de gesneuvelde en gefusilleerde Georgiërs ter aarde besteld. Schwalma Loladse was hun com­man­dant. De 228 overlevende Georgiërs zijn naar hun vaderland teruggekeerd.

Biker