Satelliet Waarnemingsstation

Van 1973 tot 1999 exploiteerde de TU Delft, ten behoeve van de faculteit Geodesie, in Kootwijk een observatorium voor satellietgeodesie. Van hieruit werden met een Bouwers Maksutov camera en een laserafstandmeter zo een tien jaar lang nauwkeurige metingen gedaan om de aarde zo precies mogelijk op te meten.

Rond 1967 ontstond het idee voor het verplaatsen van de activiteiten naar een nieuw te bouwen observatorium in de buurt van Kootwijk, dat zou worden opgenomen in het Nederlandse driehoeksnet. In de praktijk van de driehoeksmeting kwam het er op neer zo nauwkeurig mogelijk de plaats van het op te zetten satellietobservatorium te bepalen ten opzichte van soortgelijke observatoria in andere delen van de wereld.

Via Satellite Laser Ranging kon men deze plaatsen zeer nauwkeurig gaan bepalen. Op een exact afgesproken tijdstip schoten de onderzoekers, vanaf ten minste twee punten op aarde, een puls laserlicht naar een satelliet. Reflectoren op de satelliet kaatsten de lichtstraal in precies dezelfde richting terug naar de aarde, waar het licht werd opgevangen door een telescoop. Uit de tijd die het licht onderweg was leidde men af hoe ver de satelliet op dat moment van het uitzendende station verwijderd was. Drie zulke metingen, vlak na elkaar uitgevoerd, leverden in combinatie met de baangegevens van de satelliet de afstand tussen de beide stations op, ook al stonden die op verschillende continenten.

Dromos