Casa do Poço - Lamego

Het Archief - Diocesaan Museum is gehuisvest in het emblematische "Casa do Poço", een landhuis dat toebehoorde aan de Morgado do Poço.

Casa do Poço behoorde toe aan Morgado do Poço en heeft vandaag de dag nog steeds een bevoorrechte locatie, omdat het recht tegenover de kathedraal van Lamego ligt, in het centrum van de stad. Het was eigendom van families uit de hoge adel van Portugal, die zich vermengden met de belangrijkste adellijke huizen, en het behoorde tot het einde van de 19e eeuw toe aan de familie "Carvalho". Deze morgado wordt in de 18e eeuw genoemd door Felgueiras Gaio, in zijn boek Nobiliário de Famílias de Portugal, Tomo Nono, waarin hij de oorsprong van de achternaam en de familie "Carvalho" uitlegt.

De oorsprong is zeer oud en is te zien in de architectuur, waar je twee ramen kunt zien die prachtig zijn bewerkt in graniet met elementen uit verre tijden, tegenover de Rua dos Loureiros, het balkon en de omlijsting behoren tot het primitieve ontwerp, 12e eeuw, en de bogen en zuilen uit de 16e eeuw.

Het landhuis heeft een granieten wapenschild op de voorgevel, tegenover de kathedraal, en een ander wapenschild boven de smeedijzeren poort die toegang geeft tot de binnenplaats. Deze wapenschilden zijn gekwartierd en dragen de heraldische emblemen van Rebelo, Carvalho, Portugal (modern) en Pinto, die hun verwantschap (Carvalho en Pinto) met de Morgados da Casa da Figueira in Quinta da Granja - Figueira, in de gemeente Lamego bevestigen.

Het einde van dit landgoed was te wijten aan het feit dat drie van de zes kinderen van Maria dos Prazeres de Carvalho Rebelo de Meneses, misschien wel de laatste vrouw van het huis, ongehuwd stierven. Het landhuis werd in 1921 aangekocht door het bisdom Lamego en het seminarie werkte er tot 1961, toen het nieuwe seminarie in Lugar da Rina werd ingewijd, waarna verschillende kerkdiensten in dit huis werden gehouden. In het gebouw is tegenwoordig het nieuwe Museum van Heilige Kunst van het bisdom gevestigd, waar je verschillende kunstschatten kunt bekijken.

willem vandenameele