Burcht Herzele

De Heren van Herzele bewoonden deze waterburcht. Eeuwenlang bestuurden ze vanuit deze burcht ze de heerlijkheid 'Hersele', één van de belangrijkste heerlijkheden van het 'Land Van Aelst'.

Vermoedelijk werd de burcht opgericht in het begin van de 7e eeuw. Toen was het primitief gebouw, bestaande uit hout- en vlechtwerk, met aarden dammen en omgeven door water. Het was een vrij goede verschansing tegen de Noormannen: een 'harja sali', wat zoveel wil zeggen als 'een gebouw van de heer'. De naam 'Herzele' is van dit 'harja sali' afgeleid.

In de loop van de 11de eeuw werd het geheel opgetrokken in steen. In 1056 werd de streek veroverd door Boudewijn V, Graaf van Vlaanderen, waardoor het gebied niet meer onder het Keizerrijk Duitsland viel.

In 1096 trok Franco, toen de Heer van Herzele, op kruisvaart naar het Heilig Land. Vermoedelijk liet hij de extra versterkingswerken uitvoeren, alvorens hij zijn familie achter te laten.

In 1381 werd Herzele het slagveld tussen de Graaf van Vlaanderen en de Gentenaars. Hierbij werd de burcht van toenmalig burchtheer Seger, samen met de ernaast gelegen kerk en de omringende huizen, vernield. Jan Van Roubaix herbouwde de burcht in het begin van de 15e eeuw.

In 1579 ging de burcht definitief ten onder. Kanonnen van de Katholieke Spanjaarden schoten de burcht van de Protestantse Pieter van Melun in puin. Slechts één toren bleef gespaard. Toch zouden de monniken van de Sint-Pietersabdij uit Gent tussen 1579 en 1585 hier hun archief verbergen.

Sinds 6 juli 1957 (K.B.) is de burchtruïne samen met de omliggende weiden geklasseerd. In 1969 is de Gemeente Herzele eigenaar geworden. Zij liet sinds 1972 restauratiewerken uitvoeren. De noordoostelijke toren herrees. Het grondplan, met de funderingen van de muren, de vierkante donjon aan de zuidkant, en de hoektorens werden zichtbaar gemaakt. Een walgracht omsluit de site.

De hoektoren kan worden beklommen via de traptoren, die in Ledesteen opgetrokken is. In die toren zitten deuropeningen. Deze verleenden vroeger toegang tot de verdedigingsmuren.

Op de binnenkoer bevond zich de levensbron van de burcht: de waterput. In veel kastelen groeide boven de waterput een lindeboom om het water in de zomer zo koel mogelijk te houden.

Crespo