Kathedraal van Santiago de Compostela

De kathedraal van Santiago de Compostela (Spaans en Galicisch: Catedral de Santiago de Compostela) maakt deel uit van het rooms-katholieke aartsbisdom Santiago de Compostela en is een integraal onderdeel van de werelderfgoedlocatie Santiago de Compostela in Galicië, Spanje. De kathedraal is de veronderstelde begraafplaats van Sint Jacob de Meerdere, een van de apostelen van Jezus Christus. De kathedraal is historisch gezien een pelgrimsoord geweest op de Weg van Sint Jacob sinds de vroege middeleeuwen en markeert het traditionele einde van de pelgrimsroute. Het gebouw is een romaanse structuur, met latere gotische en barokke toevoegingen.

Volgens de legende bracht de apostel Sint Jacob de Meerdere het christendom naar het Iberisch Schiereiland. In 44 na Christus werd hij onthoofd in Jeruzalem. Zijn resten werden later teruggebracht naar Galicië, Spanje. Na de Romeinse vervolgingen van Spaanse christenen werd zijn graf in de 3e eeuw verlaten. Volgens de legende werd dit graf in 814 na Christus herontdekt door de kluizenaar Pelagius, nadat hij vreemde lichten in de nachtelijke lucht had gezien. Bisschop Theodomirus van Iria erkende dit als een wonder en informeerde koning Alfonso II van Asturië en Galicië (791–842). De koning gaf opdracht tot de bouw van een kapel op de site. De legende wil dat de koning de eerste pelgrim naar dit heiligdom was. Dit werd gevolgd door de eerste kerk in 829 na Christus en vervolgens in 899 na Christus door een pre-romaanse kerk, besteld door koning Alfonso III van León, wat de geleidelijke ontwikkeling van deze belangrijke pelgrimsplaats veroorzaakte.

In 997 werd de vroege kerk tot as verbrand door Al-Mansur Ibn Abi Aamir (938–1002), legercommandant van de kalief van Córdoba. De Al-Andalus-commandant werd op zijn inval vergezeld door zijn vazal-christelijke heren, die een deel van de buit ontvingen, terwijl de tombe en relieken van St Jacob ongemoeid werden gelaten. De poorten en de klokken, gedragen door lokale christelijke gevangenen naar Córdoba, werden toegevoegd aan de Aljama-moskee. Toen Córdoba in 1236 werd ingenomen door koning Ferdinand III van Castilië, werden dezelfde poorten en klokken door moslimgevangenen naar Toledo vervoerd, om te worden ingebouwd in de kathedraal van Sint Maria van Toledo.

De bouw van de huidige kathedraal begon in 1075 onder het bewind van Alfonso VI van Castilië (1040–1109) en het beschermheerschap van bisschop Diego Peláez. Het werd gebouwd volgens hetzelfde plan als de monastieke bakstenen kerk van Sint Sernin in Toulouse, waarschijnlijk het grootste romaanse gebouw in Frankrijk. Het werd voornamelijk in graniet gebouwd. De bouw werd verschillende keren stilgelegd en, volgens de Liber Sancti Iacobi, werd de laatste steen in 1122 gelegd. Maar tegen die tijd was de bouw van de kathedraal zeker nog niet voltooid. De kathedraal werd gewijd in 1211 in aanwezigheid van koning Alfonso IX van León.

Volgens de Codex Calixtinus waren de architecten "Bernard de oudere, een wonderbaarlijke meester", zijn assistent Robertus Galperinus, en later mogelijk, "Esteban, meester van de kathedraal werken". In de laatste fase "Bernard, de jongere" maakte het gebouw af, terwijl Galperinus verantwoordelijk was voor de coördinatie. Hij bouwde ook een monumentale fontein voor de noordelijke portal in 1122.

De kerk werd in 1075 een episcopaal zie en, vanwege het groeiende belang als pelgrimsoord, werd het vermoedelijk in 1100 door paus Urbanus II tot aartsbisdom verheven. Een universiteit werd in 1495 toegevoegd.

De kathedraal werd uitgebreid en versierd met toevoegingen in de 16e, 17e en 18e eeuw.

Camino