Abdij van Leffe

De priorij van Leffe, behorend bij de orde van de “prémontrés” werd in 1152 gesticht door de abdij van Floreffe. De priorij werd slechts in 1200 een onafhankelijke abdij rekening houdend met het groter wordend aantal novicen die er verbleven.
Zijn vredige geschiedenis werd echter verstoord door het bloedbad van Dinant in 1466 (zie verder).

In 1792, bij het naderen van de troepen van de revolutionairen zochten de monniken hun toevlucht in Givet. In 1796 werden de goederen van de geestelijken staatsbezit. De abdij van Leffe verliest al zijn rechten. De verlaten gebouwen werden vervolgens gebruikt als glasblazerij, papierfabriek en een linnenfabriek.

In 1903 komen de franse monniken en na hun vertrek brengt de abdij van Tongerlo de abdij van Leffe terug tot leven..
Van de abdijkerken, van voor de 18e eeuw, blijft niets meer over. Het portaal dat uitkomt op de weg van de Leffevallei is het enige overblijfsel van de kerk van de 11e helft van de 17e eeuw.
Het heiligdom, zoals we hem vandaag kunnen zien, werd ingericht in het begin van de 20e eeuw in een oude schuur gebouwd in 1710.

Tegenwoordig zijn de religieuzen belast met het onthaal van het rusthuis, het hotel en de toeristen. Het liturgisch leven houdt ook het onderhoud van de gebouwen in. De priesters worden regelmatig op ministeries en in de aangrenzende parochies uitgenodigd.
Het Leffebier, dat niet in Leffe zelf wordt gebrouwen, zorgt ervoor dat de abdij geen financiële zorgen heeft. Op ons aanbevelen kunnen uw smaakpapillen genieten van verschillende bieren nl. De Blonde, de Bruine, de Tripel en de Radieuse. In 2002 werd een museum geopend waar u de geschiedenis van de abdij en het bier die er z'n naam aan ontleent kunt ontdekken.

Het bloedbad van Dinant in 1466:

Dinant wordt ingenomen door Karel de Stoute en enkele andere heren. Er ontstaat een hevige brand, geholpen door het droge en warme weer. Bijna de hele stad staat in brand.

De terechtstelling van de Dinantezen, die per twee aan elkaar gebonden in de Maas werden gegooid, is volgens Jean de Haynin zeker geen legende. Dit zou op deze manier gegaan zijn omdat ze zouden gezworen hebben samen te leven of samen te sterven, wat er ook gebeurde.
Met de handen en voeten gebonden, per twee, drie of vier, worden ze neergezet op de rand van een schip in het midden van de rivier tegenover Bouvignes. Na hun biecht worden ze in het water gegooid. Sommige komen weer aan de oppervlakte, maar worden meteen naar beneden getrokken door de bewegingen van hun even onfortuinlijke makkers. De martelaars worden naar hun plaats van terechtstelling gebracht, samen met hun vrouwen, kinderen of familie en mogen nog een laatste keer met hen praten alvorens te sterven… «estoit unne tres grant pite a voir les piteus mos et les piteus congie quil prenoite».
Al wie deze eed had gezworen, stierf op deze manier.

Achthonderd inwoners werden toen in de rivier gegooid. Volgens de traditie ontstond hier de bijnaam van de inwoners: ‘copère’, dat zou komen van de verbastering van de Waalse uitdrukking "cô one paire" (nog een paar), zoals de soldaten van Karel de Stoute die de gevangenen doorgaven het uitspraken. 

Willem Vandenameele