Source Wellington

Aan het begin van de 20e eeuw ontdekte de châtelain van Warfaaz, de bevelhebber van het kasteel, Georges d’Artet de Neufmoustier (1861-1940), in de buurt van de Marie-Henriettebron in een drassige weide, die bij zijn villa gelegen was, een overvloedige ijzerhoudende en koolzuurhoudende bron. Dit vertelt deze man aan Achille Poskin (1856-1923) die een specialist was in de hydrologie en medisch adviseur ten aanzien van het water van Spa.

In oktober 1906, juli 1907 en november 1908 koopt Artet het betreffende gebied (moerasweide) dat een oppervlakte had van 9.500 m² met als doel om dit samen met Poskin tot ontwikkeling te gaan brengen.

Eind 1908 lukte het Poskin om de bron te vangen. De bron kreeg de naam Wellingtonbron als herinnering en verwijzing naar het verblijf in Spa in 1818 van Arthur Wellesley, de Hertog van Wellington, met als doel om zo Engelse klanten aan te trekken.

In 1930 kon de Marie-Henriettebron met een dagelijkse uitstroom van 375 m³, de behoefte in de thermen van Spa niet langer aan en werd de 65 m³ van de Wellingtonbron toegevoegd. Het bronwater van beide bronnen wordt sindsdien via een pijplijn samen naar de baden getransporteerd. Door een groeiende behoefte naar bronwater bleek ook die volume enkele jaren later te beperkt en werd ook het bronwater van Tonneletbron er bijgevoegd. Omdat de drie bronnen uit dezelfde aquifer komen hebben de bronnen hetzelfde kwaliteit bronwater.

Het bronhuisje is een achthoekig gebouw waarvan enkel nog een deel van de onderste helft rest. De bovenste helft bestond uit een platform met acht zuilen op de hoekpunten met daarop een piramidaal dak. Op de zijkant van het pand is een plaquette aangebracht met de inscriptie Source Wellington. Anno 2016 is het bronhuisje een ruïne waar delen van de muur ingestort zijn.

Willem Vandenameele