Den Drijhaard

Hier in café Den Drijhaard werd in 1992 de charme van de Ronde van Vlaanderen gered: kasseistroken.

Drie personen die toen drijvende kracht waren achter deze redding waren Robin Vanheuverswyn, Marc De Jonghe en Paul Van Ceunebroeck, de groene jongens die de kasseien van de wielrenners hebben gered.

Die kasseien waren een relict uit de lange periode van armoede in deze landbouwstreek. Hier was lang geen geld om die kasseien te vervangen, zoals elders in Vlaanderen wel was gebeurd. Maar de lokale bevolking wou die ellendige kasseien weg.

In dit café stelden ze, samen met wieler- en wandelclubs, een lijst samen van 46 kilometer aan kasseistroken die het beschermen waard waren. Met de lijst trokken ze naar het kabinet van bevoegd Vlaams minister Johan Sauwens (toen Volksunie) – ook een wielerfanaat. De kracht van ons dossier was dat natuur, erfgoed én sport met elkaar verbonden werd.

Sauwens maakte een ministerieel besluit dat hij in 1995 ondertekende: 25 kasseistroken, goed voor 27 kilometer, werden erkend als monument, maar ook de bermen erlangs, met hun biologisch vaak waardevolle flora en fauna en landschapsbepalende, soms eeuwenoude bomen. De meeste klinken nu als wielericonen in de oren: de Oude Kruisstraat in Ronse, de Oude Kwaremont, de Koppen- en Paterberg in Kluisbergen, de Eikenberg in Maarkedal, de Muur van Geraardsbergen, de Berg ten Houte in Schorisse, de Vesten in Geraardsbergen en de Lange Ast in Huise. 

Mediahuis België