De bietenoogst

Emile Claus schilderde “De bietenoogst” hier op dit veld, dicht bij zijn huis en atelier, de door hemzelf zo gedoopte “Villa Zonneschijn” in Astene bij de Leie. Het is een monumentaal doek, een bijna levensecht “tranche de vie" van 3,30 meter hoog en 4,80 meter breed. Claus werkte vermoedelijk in de najaarsmaanden van 1888 en 1889 aan het doek, tijdens de volle bietenoogst. De schilder stelde het enorme canvas, hangend aan een staketsel integraal op in de open lucht van het bietenveld. Claus liet vaak figuranten uit Astene poseren. Adèle Rogghe en Henri Van Laere waren buren en figureren in “De bietenoogst” op de voorgrond. “Elk schilderij van Claus heeft eene geschiedenis, is eene geschiedenis”, zo vatte schrijver Karel van de Woestijne het oeuvre van de kunstenaar samen. Zijn werk werd gesmaakt en gekocht door de burgerij die kunst op een zondagmiddag ging bewonderen. Ze stond in twijfelachtige bewondering voor dit soort visualisering van het landleven, voor de lichamen die roken naar zweet en zich bogen over de zware grond. Emile Claus is “De bietenoogst” heel genegen gebleven. Het werk kreeg van de schilder zelfs een koosnaam. Hij noemde het “zijn betteraven” en het zou heel zijn leven in zijn atelier blijven hangen. Jaren na zijn dood, in 1942 schonk zijn weduwe het doek definitief aan het Museum van Deinze en de Leiestreek.

Pascal Brackman