Kasteel van La Hulpe - Geschiedenis

Oorspronkelijk maakte het landgoed integraal deel uit van het Zoniënwoud. In 1833 koopt markies Maximilien de Béthune 341 ha bos, dat hij gedeeltelijk laat ontbossen om er een park aan te leggen. Hij laat drie wachterswoningen en twee boerderijen bouwen en begint vervolgens met de bouw van het kasteel (voltooid in 1842), waarvan hij de uitvoering toevertrouwt aan de Franse architect Jean-Jacques Nicolas Arveuf-Fransquin en de Belg Jean-François Coppens.

Gelegen op de top van de heuvel, in de zeer populaire neo-renaissance Vlaamse stijl van die tijd, is het kasteel, versierd met rode bakstenen met natuurlijke stenen details, geflankeerd door vier torens en vier torentjes. Het moerassige terrein aan de voet van de heuvel wordt veranderd in een vijver.

Van 1871 tot 1893 wordt het landgoed eigendom van baron Antoine de Roest d'Alkemade, die het naar het zuiden uitbreidt tot zijn huidige grenzen door weilanden, de oevers van de Argentinier en de vijvers van Nysdam aan te kopen.

In 1893 koopt de industrieel Ernest Solvay, oprichter van de internationale onderneming « Solvay & Co », het eigendom om het tot zijn zomerverblijf te maken. Hij vertrouwt Victor Horta de herziening van de binnenschikkingen van het kasteel toe. Een terras wordt aangelegd aan de voorzijde, met daarop een glazen luifel met gietijzeren kolommen. Ernest Solvay laat het park opnieuw inrichten en vergroot het landgoed, dat in 1920 490 hectare beslaat.

Ernest Solvay vermaakt zijn bezittingen nog tijdens zijn leven aan zijn kinderen. Het landgoed La Hulpe wordt verdeeld tussen zijn twee zonen, Edmond die het noordelijke deel ontvangt en Armand, de oudste, die het kasteel en het lagere deel van het eigendom ontvangt, waarvan het geheel het huidige Solvay-landgoed vormt.
Armand Solvay, en later zijn zoon, Ernest-John, voeren belangrijke aanpassingen aan het landgoed door die het zijn huidige configuratie zullen geven.

Architect Georges Collin wijzigt het uiterlijk van het kasteel aanzienlijk. De torentjes, de centrale klokkentoren en de luifel worden verwijderd, de torenspitsen worden ingekort en de rode baksteen wordt bedekt met een lichte pleisterlaag.

Ernest-John laat een uitkijkpunt bouwen waartoe een trap van 140 treden leidt. Aan een kant van het kasteel wordt een Franse tuin aangelegd. Tegenover de voorgevel eindigt een rechte, met gras bedekte doorgang van 800 meter door het bos in een obelisk van 36 meter hoog, bekroond met een gouden zon. Hij laat exotische soorten planten die nog steeds aanwezig zijn vandaag aanplanten.

Zorgen over de mogelijkheid van een toekomstige verkaveling van het landgoed leiden ertoe dat hij in 1963 de erkenning ervan verkrijgt en enkele jaren later besluit het aan de Belgische staat te schenken, op voorwaarde dat het in zijn geheel behouden blijft en dat culturele evenementen en bijeenkomsten worden bevorderd.

Na het overlijden van Ernest-John in 1972 werd dit prachtige eigendom van 227 ha toegankelijk voor het grote publiek.

Val et Oli