Ginkgobomen in het Sint-Donatuspark, levend fossielen.

In het park staan twee Ginkgobomende. Deze soort bestond reeds 180 miljoen jaar geleden (Mezozoïcum) en is de enige boom waarvan we zowel het levende exemplaar als het fossiel kennen. De boom werd door Westerse reizigers in de 17de eeuw voor het eerst gesignaleerd rond tempelcomplexen in Japan, maar niet in het wild. Ook in China vond men de boom gecultiveerd rond kloosters, maar hij werd er uiteindelijk in 1916 in de vrije natuur gesignaleerd. In 1727 werd hij naar Europa gebracht en veelvuldig in kruidentuinen en later in parken aangeplant. De waarschijnlijk oudste en dikste Europese boom zou omstreeks 1730 geplant zijn in de pastorie van Geetbets.

Het is eigenlijk een naaldboom, maar de naalden zijn aan mekaar vergroeid en geven een blad dat een beetje op een eendenvoet gelijkt. Er is een mannelijke en een vrouwelijke boom. Om zaden te hebben dienen ze in elkaars buurt te staan. De zaden gelijken een beetje op vruchten wegens het vlezig uiterlijk.

De boom kan 1000 jaar worden. Dus deze hier zijn nog ‘jonkies’. Wegens die ouderdom zou hij volgens de signatuurleer goed zijn voor het ‘geheugen’. Na de atoombom op Hiroshima was een Ginkgo de enige boom die overleefde.

Het was de lievelingsboom van Goethe die er tientallen van kweekte. Het blad lijkt te twijfelen of het een of twee bladeren zal zijn. Goethe viel dat ook op en in 1815 maakte hij een gedicht voor een van zijn vele vriendinnen, Marianne von Willemer. Hij stuurde het haar, vergezeld van een ginkgoblad.:

Leeft het als een enkel wezen,
innerlijk in twee gedeeld?
Of vormt juist het uitgelezen
tweetal één herkenbaar beeld?
(Vertaald uit het Duits door Mimi Laman)

Jan Rymenams