Goed Zichtau

Het Goed Zichtau is een landgoed in Zichtau, een wijk van de Hanzestad Gardelegen in het noorden van Sachsen-Anhalt. De omgeving wordt gekenmerkt door de Hellbergen.
Het Goed Zichtau werd rond 1420 verworven door Ludolf VI. van Alvensleben en bleef meer dan 400 jaar in het bezit van de familie van Alvensleben. Tijdens de Dertigjarige Oorlog verloor Zichtau zijn inwoners door de pest en werd het verwoest door keizerlijke troepen. Onder Busso XIII. van Alvensleben werd Goed Zichtau rond 1630 weer in stand gehouden. In 1681 vond onder de zonen van Busso de splitsing plaats in twee riddergoederen, de “Oude Kant” en de “Nieuwe Kant”. In 1811 kocht de Kreishauptmann Johann Christian Solbrig de “Nieuwe Kant” en begon hij in 1817 de volledig ontbossende Hellbergen opnieuw te bebossen. Rond 1820 legde hij een destijds veelbesproken landschapspark aan met vijvers, parkpaden, paviljoens, banken en sculpturen bij het landhuis, en hij betrok ook de omgeving in zijn landschappelijke verfraaiingen. Dit omvatte "genot wandelingen" naar de Stakenberg en Waldhausberg met brede voetpaden omzoomd door fruitbomen, populieren en jonge berkenaanplantingen, de aanleg van uitzichtpunten en rustplaatsen, uitgerust met tafels, banken, houten tempels en huisjes, evenals drie visvijvers, waarvan er één, in 1969 omgebouwd tot bosbad, tot vandaag de dag bewaard is gebleven. Met de verkoop door de erfgenamen van Solbrig aan de hertog-anhaltische minister van Staat Gustav Albert von Goßler werden de twee landgoederen in 1853 weer verenigd. Het park nabij het huis werd ook verder onderhouden onder de familie van Goßler, maar de landschappelijke verfraaiingen van Solbrig rondom het goed gingen na 1945 steeds meer verloren. Na 1945 werd Goed Zichtau in het kader van de grondhervorming door een zaadbedrijf met opleidingsfaciliteiten gebruikt, later door een landbouwproductiecoöperatie. De bouwkundige staat van het landgoed verslechterde na 1990, het landschapspark verwilderde.

Wikipedia