Schildhorenssage

De Schildhornsage handelt over de Slavenvorst Jaxa van Köpenick, die in 1157, het oprichtingsjaar van de Mark Brandenburg, voor Albrecht de Beer door de Havel gevlucht zou zijn. Toen Jaxa dreigde te verdrinken, zou hij in zijn nood de tot dan toe verachte "Christengod" hebben aangeroepen en uit dankbaarheid voor zijn redding zijn schild en zijn hoorn aan een boom hebben gehangen en zich tot het christendom hebben bekeerd. Sindsdien heet de landtong waar hij zich gered heeft, Schildhorn. Schildhorn behoort sinds 1920 tot Berlijn. In de sage weerspiegelt zich symbolisch de oprichtersmythe van de Mark Brandenburg: de overgang van heerschappij van Slaven naar Duitsers.
In hun oorspronkelijke mondelinge overlevering en in de eerste neerschrijvingen ging de volkslegende noch over Jaxa, noch bevatte deze het bekeringaspect en speelde ook niet bij Schildhorn. Deze inhoud vond in de eerste helft van de 19e eeuw geleidelijk ingang in de weergave. De naam Schildhorn is bovendien al in 1590 officieel vermeld en is zeer waarschijnlijk gebaseerd op een Slaven waternaam. Desondanks voeren ook in de 21e eeuw veel weergaven en informatieborden ter plaatse de naamgeving van Schildhorn terug naar de sage en laten zo dit deel van de sage uitgroeien tot een moderne geschiedsmythe.

Wikipedia