Molino de arriba - Adeje

Eeuwen geleden bezat Adeje een spectaculaire waterbron in het ravijn Barranco del Infierno, waar de enige beek op het eiland Tenerife die door een gigantische canyon stroomt nog steeds bewaard is gebleven.

Toen het water van de rivier de Adeje eenmaal was omgeleid, werd het gebruikt om de stad zelf van water te voorzien, om de suikerrietvelden te irrigeren, als aandrijfkracht voor de suiker- en de watermolens die werden gebruikt voor de productie van gofio (gerecht samengesteld uit ongezeefd meel van geroosterde granen).

Er waren vier watermolens in Adeje: twee in Calle de los Molinos, een in La Concepción en nog een in Hoya Grande.

De Molino de Arriba - ook 'de verticale' of 'aceña' genaamd vanwege de positie van het molenrad ten opzichte van de grond - staat in het gebied dat bekend staat als 'Agua Pie'. Het is een zeldzaam voorbeeld op de Canarische Eilanden, waar we dit type molen niet vinden. Deze molens bevonden zich in de waterlopen of rivieren met een minimaal debiet, ze zijn technisch geavanceerder. De technische complexiteit bestond uit de noodzaak om de verticale kracht om te zetten in horizontale beweging door middel van tandwielen om deze over te brengen op de wielen.

Deze molen werd gebouwd door de heren van de Casa Fuerte, die hem verhuurden tot 1897, toen hij werd verkocht aan Francisco Trujillo Clemente, wiens nazaten de huidige eigenaars zijn. Hij bleef in gebruik tot de jaren 1950, de laatste molenaar was mevrouw Berta Trujillo Trujillo.

Huisregels, volgens de Casa Fuerte Directory, met betrekking tot de molen:

“...Met de molens moet grote zorgvuldigheid worden betracht en de molenaar mag niets malen zonder een certificaat bij zich te hebben om te weten wat hij heeft gemalen en elke week wordt de rekening op zaterdag met de molenaar vereffend en wordt in rekening gebracht wat hij heeft gemaakt...”.
 

Willem Vandenameele