Iglesia de santa Maria de la Piedad - Sevilla

Het klooster werd in 1472 gesticht in Puerta de Trina en verhuisde in 1493 naar de Calle San José in de Joodse wijk met de hulp van de katholieke koningin Isabella, die haar verschillende huizen schonk, waaronder een synagoge, die van de Joden was geconfisqueerd. Het was een van de eerste kloosters die in Sevilla werden gesticht uit de tijd van de katholieke vorsten.

Het werd later uitgebreid met de bouw van de kerk in de 16e eeuw, dankzij de steun van Filips III en adellijke families uit de stad, zoals Hernán Cortes en kapitein Andrés Berdome, van wie de laatste stedelijke en landelijke landgoederen schonk die veel huur opbrachten.

In 2022 onderging de kerk een grote restauratie.

De congregatie wijdt zich als aanvullende activiteit aan de vervaardiging van handgemaakte papier- en stoffen bloemen en snoepgoed.

Het is het hele jaar door elke donderdagochtend geopend.

Zuster Bárbara de Santo Domingo, een non van dit klooster die in 1872 overleed, in het proces van heiligverklaring, "dochter van de Giralda" genoemd, werd hier geboren in 1842 en leefde er als dochter van de klokkenluider, een mystica met een reputatie van heiligheid tijdens haar leven. Het klooster bewaart haar cel en verschillende aandenkens, begraven onder het lagere koor. In het klooster is de Spiritualiteitszaal ter ere van haar.

De lange gevel aan de San José straat heeft een muur waar de hoofddeur uit de 16e eeuw, het werk van Juan de Oviedo, zich bevindt. Hierop zien we de wapenschilden van de katholieke vorsten en symbolen van de Dominicaanse Orde, evenals een reliëf van de Maagd die de rozenkrans geeft aan Sint Dominicus, met de Eeuwige Vader op de zolder.

Aan de rechterkant herinnert een marmeren plaquette aan de geschiedenis van het klooster.

De spectaculaire kerk is een van de grootste kloosters van Sevilla, onlangs gerestaureerd en voorzien van airconditioning.

De hoofdkapel Het heeft een prachtige achthoekige koepel bedekt met een Mudejar cassettenplafond, en is gescheiden van het schip door een spectaculaire hoge hoofdboog, zeer versierd, net als de muren.

Aan de voet bevinden zich twee grafkelders, het werk van Juan de Oviedo en Miguel Adán, waar Catalina Zúñiga, weduwe van Hernán Cortés, beschermheilige van de hoofdkapel, en haar dochters Catalina en Juana, van wie de laatste priores was, begraven liggen onder ligbeelden en overdekt door een arcosolium.

Het hoofdaltaarstuk, oorspronkelijk renaissance, is nu een prachtig barok werk van Francisco Barahona, 17e eeuw, versierd met vier Solomonische zuilen, de beelden zijn van Jerónimo Hernández, 16e eeuw.

Het wordt voorgegaan door het zittende beeld van de Maagd van de Rozenkrans, ook bekend als de Moeder van God van Barmhartigheid, uit de 16e eeuw, met aan de zijkanten de beelden van Sint Jozef en Sint Elisabeth, onder haar het reliëf van het Heilig Avondmaal, en aan de zijkanten van dit ensemble de beelden van Sint Pieter, Sint Andreas, Sint Thomas van Aquino en Sint Vincent Ferrer.

Willem Vandenameele