Soria, Val van de Tranen en Kurkentrekker

De uitdagende en veelbelovende tour door het ruige berglandschap van Gran Canaria biedt landschapshoogtepunten, maar vereist behoorlijke kracht en uithoudingsvermogen.
De tour leidt ons over enkele markante stijgingen van het eiland en door het dal der tranen, dat zijn naam eer aan doet. Hier ontmoet bizarre natuur eenzaamheid en golvend terrein. Een smalle weg kronkelt in een constante op en neer door de adembenemende kloven. Wie zijn drankjes niet bijgevuld heeft bij het Orangenstation of in Aldea, kan bij hitte in acute vochttekort komen. Aan de andere kant kan de passaatwind hier leiden tot oncomfortabele weersomstandigheden, hoewel er in het zuiden van het eiland prachtig weer heerst.

De eigenlijke moeilijkheid volgt echter pas. Een klein weggetje naar El Carrizal kronkelt over talloze haarspeldbochten de helling omhoog en doet denken aan een kurkentrekker. Het landschap blijft aantrekkelijk, maar door het hoge gemiddelde stijgingspercentage en de lengte van de klim kan het uitzicht op deze schoonheden ontbreken. Gelukkig leidt ons de weg na het overwinnen van de top overwegend bergafwaarts naar de bestemming.

Tips van de auteur:

- Draai liever om bij opkomende wolkenfronten inclusief storm. In het zuiden schijnt de zon waarschijnlijk nog steeds. Probeer het morgen opnieuw.

- Een solide conditie en klimvaardigheden zijn vereist

- 34/32 als klimverhouding is zinvol

Routebeschrijving

Als startpunt is de grote rotonde van de Avenida De La Union Europea in Maspalomas opgegeven. In wezen geldt echter dat we ons in de richting van de kustweg naar Playa de Mogan begeven. Deze brengt ons aanvankelijk golvend naar de rotonde voor Arguineguin. Hier verlaten we de kustweg en nemen de eerste afslag richting Soria. Een goed opgebouwde weg tot La Fillipina voert ons nauwelijks merkbaar de vallei omhoog.

Met de eerste haarspeldbochten neemt de stijging echter merkbaar toe en leidt ons naar Barranquillo Andrés. De meeste fietsers rijden binnen dit kleine dorp recht door naar Soria, maar wij houden links aan en nemen een steile, hobbelige zijweg. Hier is de staat van de weg vrij slecht, maar door de lage snelheid is dat nauwelijks een probleem. Slechts net voor het einde is er een ongeveer 5m groot schotsstuk gevormd, dat met enige behendigheid in het zadel kan worden overwonnen.

Daarna volgt de eerste snelle, bochtige afdaling op uitstekende asfalt naar Mogan tot aan de GC-200. Bij de splitsing houden we rechts aan richting Aldea de San Nicolas. Bij het Orangenstation bij de kleurrijke rotsen zou een korte pauze voor het bijvullen van de tank moeten worden ingelast, voordat het verder gaat met golven naar de afdaling naar Aldea. Bij opkomende wolkenfronten en sterke wind zou men hier over een omkeer moeten nadenken.

Het asfalt is hier duidelijk ruw, maar nog steeds goed te berijden. Eenmaal beneden slaan we rechtsaf op de GC-210 en rijden door Aldea, de laatste grotere plaats voor de komende 2 uur. Direct na het dorp rijden we het dal der tranen binnen, waarbij dal der kwalen beter zou passen. Landschappelijk een droom, zorgt de constante afwisseling van giftige hellingen en afdalingen voor nauwelijks significante hoogtewinst (in Aldea bijna zeeniveau bereikt). Met de wetenschap dat het nog naar 1400m omhoog gaat, kan men zich voorstellen wat er nog komt.

In het dal worden via smalle haarspeldbochten verschillende stuwmeren gepasseerd. Kort voor een tunnel leidt rechts de steile weg naar El Carrizal af. Ook hier is de asfaltbedekking in een vrij slechte staat, maar bergop gaat het. Voor de komende goed 12 km gaan we met een gemiddelde stijging van 8% omhoog, waarbij tussendoor vlakke stukken en kleinere afdalingen de gemiddelde stijging drukken.

Deze klim behoort tot de zwaarste van het eiland. Al aan het begin is het pittig. In bochten die doen denken aan de spiraal van een kurkentrekker, draaien we langzaam de berg op, 3 km met 12%. Daarna volgt een kort vlak stuk, maar daarachter komt opnieuw een steil stuk over 4 km met 10% stijging. Daarbij komen er af en toe stukken met tot 20% voor. Schaduw is niet te vinden. Tot aan de aansluiting op de GC-60 is de stijging nu vaak dubbelcijferig, maar is nog steeds onregelmatig, zodat de ene of andere steile helling met reeds verzuring van de spieren overwonnen moet worden.

Het ergste is nu achter de rug. Vervolgens volgt de meer of minder doorlopende afdaling naar Maspalomas via Ayacata (koffiepauze), San Bartolomé en Fataga. Vanwege de lengte van de tour en de reeds afgelegde hoogtemeters worden de tegenhellingen echter als bijzonder onnodig beschouwd.