Arlempdes

Aan de zuidelijke grenzen van de Velay, erkend als een van de Mooiste Dorpjes van Frankrijk, onderscheidt Arlempdes zich door zijn rots, een basaltische dyke waarop het eerste kasteel van de Loire staat.

Genesteld in een bocht van de Loire-kloof, maar als het ware boven de rivier zwevend, speelt Arlempdes bewonderenswaardig met deze ambivalentie, zowel etherisch als stevig verankerd in een omgeving van sparrenbossen en lavastromen. Het onderscheidt zich hiermee van de dorpen op het plateau van de Velay, die men doorkruist voordat men de breuk bereikt die door de Loire is gevormd. Geplaatst op een basaltische dyke waarvan de geschaafde contouren hun oorsprong vinden in de woelige wateren van de jonge rivier, doen het dorp en de ruïnes van zijn kasteel onmiskenbaar denken aan de Griekse kloosters van de Meteoren – een fascinerend schouwspel dat de verbeelding aanwakkert.

Bovendien weerklinken in het dorp en zijn orgels legenden en mysterie, de bezetting van de site dateert uit de Keltische Oudheid. In die verre tijden stond de rots van Arlempdes er een tempel gewijd aan Lug, maar ook aan Teutatès en Ésus. Al in die tijd getuigt de strategische betekenis van de site van de aanwezigheid van het Romeinse kamp van Antoune, dat verbonden is met de legende van de Witte Dame. Het kasteel dateert van de 13e en 16e eeuw. Intiem meegeschakeld met de rots, domineren zijn muren de rivier en zijn kiezelstranden van zo'n honderd meter, terwijl aan de andere kant, op de noordhelling, de huizen van het dorp zich snugger op een hoopje schuilhouden.

In de 16e eeuw, door een spel van allianties en opvolgingen, komt het kasteel in het bezit van Diane de Poitiers, wat de aanwezigheid van haar wapens in een muur van het kasteel verklaart. Echter, snel daarna vervalt het kasteel in vergetelheid, zodat er vandaag de dag alleen nog ruïnes over zijn, met uitzondering van de kasteelschapel van Sint-Jacob (12e eeuw). Tegen de leegte gebouwd, steekt dit kleine gebouw af door zijn opbouw van rode stenen en de mineralen striktheid van zijn decoratie. Bij de ingang van het dorp is de poort, een oude deur van de externe ommuring van het kasteel, vermoedelijk van 1066; deze biedt toegang tot de Sint-Pieterskerk, een romaanse bouw uit de 12e eeuw (volledig gerestaureerd in 2003), gekenmerkt door zijn kamtoren en zijn portaal met vier kolommen, tegenover een schitterend 15e-eeuwse gedecoreerde kruis. Verder telt het dorp slechts een handvol typische Velay-huizen, die men ontdekt terwijl men zich een weg baant over de met kiezels geplaveide straatjes van de Loire. Door de helling te volgen, komt men bij het kasteel, evenals bij het uitzicht dat het biedt op het chaotische landschap van de Loire-kloof.

nanard777