VITRAUX DE LA CATHÉDRALE SAINT-ÉTIENNE

De kathedraal Saint-Etienne in Metz, bijgenaamd de lantaarn van God, biedt met zijn 6.500 m2 glas-in-loodramen een ideale synthese van de drie gouden tijdperken van het glas-in-lood in Lotharingen. De eerste set waarvan de auteur bekend is, die van Herman de Munster op de westgevel, dateert van het einde van de 14e eeuw. Maar twee derde van de bewaard gebleven oude glas-in-loodramen dateren uit de Renaissance en markeren de eerste gouden eeuw met het begin van de glas-in-loodschilderkunst, een briljante techniek gelijkgesteld aan de schildersezel, met werken van Thibaut de Lixheim en vooral Valentin Bousch. Van Elzasser afkomst vervaardigde hij met zijn vermaarde atelier een groot deel van de gebrandschilderde ramen in de kathedraal. Een uitstraling en creativiteit die pas in de 19e eeuw, de tweede gouden eeuw, zou terugkeren met de ontwikkeling van het grootste glasschilderatelier van Frankrijk, dat van Laurent-Charles Maréchal. De intocht van de Pruisen in Metz en de Duitse annexatie veroorzaakten het verval van zijn atelier, dat tussen 1842 en 1872 de belangrijkste glas-in-loodramen van de kathedraal van Metz had gerestaureerd en nieuwe ramen had gemaakt voor het koor en de bisschopskapel. Er zijn ook enkele opmerkelijke hedendaagse creaties: de hoge ramen van Pierre Gaudin uit 1954. De felgekleurde glas-in-loodramen van Jacques Villon (1957) sieren de Sacramentskapel en zijn 's avonds van buitenaf goed zichtbaar. De ramen van Bissière (1959) boven de zij-ingangen zijn als mozaïeken met koude, blauwachtige tinten aan de noordzijde en warme, oranje tinten aan de zuidzijde. Marc Chagall droeg bij tot de bekendheid van de kathedraal met op het Oude Testament geïnspireerde gebrandschilderde ramen (1962-69) in het noordertransept en de kooromgang.

DATAtourisme France