La bataille du pont de Baccarat

Tijdens de 1ste Wereldoorlog was de grote brug van Baccarat het toneel van een dodelijke veldslag op 25 augustus 1914 (details verkrijgbaar bij het Office du Tourisme van Baccarat).
In de vroege ochtenduren probeerde het 86e Regiment Infanterie van Le Puy-en-Velay opnieuw voet aan de grond te krijgen op de rechteroever van de Meurthe. Er werden drie aanvallen op de brug uitgevoerd, hoewel de Beierse troepen verschillende machinegeweren hadden opgesteld, waardoor de Fransen niet konden oversteken.
Op de brug vielen meer dan 90 doden en evenveel gewonden. Op die tragische dag, tijdens de gevechten in en rond Baccarat, verloor het 86ste R.I. een groot deel van zijn sterkte. Als gevolg van de gevechten vloog de zakenwijk (Rue des Ponts, nu Rue Adrien Michaut) in brand en het vernietigingswerk werd toen met de hand voltooid door Duitse troepen.

Vanaf 14 augustus 1914 staken Franse troepen (I en II Legers) de grens van 1870 over en rukten op naar het geannexeerde Moezelgebied tegen Duitse troepen die slechts een achterhoedegevecht voerden. Succes leek onvermijdelijk.

Helaas kwamen de Fransen op 19 en 20 augustus vast te zitten voor Morhange en Sarrebourg, waarna ze zich met zware verliezen moesten terugtrekken. De grens werd daarom opnieuw overschreden in tegenovergestelde richting. Het Franse leger liet zijn elitetroepen achterhoedegevechten leveren om de Duitse opmars te vertragen, terwijl het grootste deel van de troepen zich terugtrok.

Op de avond van 24 augustus, na zware gevechten bij Gélacourt en Merviller, verlieten de laatste Franse verdedigers Baccarat en trokken naar Ménil-sur-Belvitte. De stad werd ingenomen door Duitse soldaten. De Badense troepen namen posities in langs de spoorlijn bij het Château des Cristalleries. De Beierse troepen van hun kant passeerden alleen en bivakkeerden in Badménil.

Het wachtwoord voor 25 augustus in het Franse kamp was een tegenaanval langs de hele linie. Daarom werd besloten tot een nachtelijke aanval om Baccarat te heroveren en opnieuw voet aan de grond te krijgen op de andere oever van de Meurthe.

De kolonialen (5de en 6de R.I.C.), die al meer dan een week meedogenloos aan het vechten waren, werden aanvankelijk gealarmeerd, maar omdat ze erg uitgeput waren, werd de aanval overgelaten aan 2 linie-regimenten. Het 86ste R.I., uit Le Puy-en-Velay, had de leiding over de hoofdaanval. Het werd ondersteund door eenheden van het 38ste R.I. uit Saint-Etienne. De troepen vertrokken 's nachts en toen ze de stadspoorten bereikten, namen eenheden van het 38ste posities in tegenover Badménil, in het Bois de la Rappe. Dit was om de linkerflank van het 86ste R.I. te beschermen tegen een Beierse aanval.
De eerste Franse soldaten trokken de stad binnen en legden de wachtposten langs de route tussen de ingang van de stad (richting Rambervillers) en de grote brug het zwijgen op. Eén schildwacht wist te ontsnappen en gaf vervolgens het alarm door aan een patrouille die de wacht hield voor het Hôtel du Pont en een andere die de loopbrug over de kristalfabriek bewaakte.
Om 3.45 uur werd alarm geslagen. Twee compagnieën slaagden erin de brug over te steken en naar het station te gaan, waar ze op de Badense weerstandslinie stuitten. In hun haast lieten ze de Cristallerie, waarvan ze dachten dat die zwaar bezet was, en het kasteel, waar de hele generale staf van Baden gelegerd was, links liggen.
Op de terrassen van het kasteel, tegenover de brug, arriveerden machinegeweren die al snel iedereen verhinderden de hoofdbrug over te steken. Golf na golf Franse soldaten probeerden door te breken om zich bij hun kameraden te voegen die al overgestoken waren, maar werden vastgepind door vijandelijk vuur. Sommigen probeerden de Meurthe over te steken, maar werden al snel gedwongen zich terug te trekken. Er werd ook een aanval geprobeerd vanaf de Cristalleries voetgangersbrug, maar die kwam onder zwaar artillerievuur. Franse soldaten met machinegeweren namen posities in in de kerktoren, maar werden door kanonvuur verdreven. Alle aanvallen waren moedig, hoewel niet succesvol en omdat het onmogelijk was om de brug over te steken, begonnen de mannen van het 86ste zich halverwege de ochtend terug te trekken. Deze terugtrekking werd bedreigd door een Duitse aanval die de Meurthe ten oosten van Baccarat was overgestoken en de hellingen van Deneuvre begon te beklimmen.
Het 38ste had ook een zware ochtend. Zodra de aanval op de grote brug begon, begonnen de Beiernaren die bij Badménil gestationeerd waren de linkerflank van het 86ste aan te vallen. Ze werden opgewacht door de machinegeweren van het 38ste die een ravage aanrichtten in hun gelederen. Toch bereikten ze het bos Petite Rappe, waar bloedige gevechten van man tot man ontstonden.
Het 38ste trok zich geleidelijk terug, maar had niettemin zijn missie vervuld om de terugtrekking van de laatste soldaten van het 86ste uit Baccarat te beschermen.

Later in de middag lanceerde het 86ste R.I. een nieuwe aanval voor Ménil-sur-Belvitte. De leider, kolonel Couturaud, raakte ernstig gewond en stierf een paar dagen later in het Château des Cristalleries.
Aan het eind van de ochtend werden 90 lichamen op de brug gevonden en meer dan 500 doden in en rond de stad, met bijna duizend gewonden.
Veel gebouwen waren beschadigd en de Rue des Ponts was gedeeltelijk verwoest door de bombardementen. In deze straat zou wat gespaard was gebleven door de vlammen de volgende dag door de Duitsers worden platgebrand na uitgebreide plunderingen.

Duitse troepen bezetten Baccarat 3 weken lang voordat ze zich op 12 september terugtrokken.
Het front vestigde zich vervolgens 4 jaar lang voor Badonviller, waardoor Baccarat een achterfrontstad werd waar gedurende de hele oorlog intense activiteit heerste.

DATAtourisme France