Regionaal prehistorisch museum - Menton

Het museum werd initieel opgericht in 1878 als een natuurhistorisch kabinet door Stanislas Bonfils (1823–1909), een lokale zee-expert en archeoloog.

Vanaf 1909 kreeg het een eigen gebouw aan de Rue Lorédan Larchey, ontworpen door Adrien Rey, een typisch voorbeeld van eclectische Belle Époque-architectuur.

Bezoekers stappen in negen hoofdstukken door de evolutie van de mensheid en de geologie van de regio (ca 1 u).

De tentoonstellingen gaan van 1,2 miljoen jaar geleden (Grotte du Vallonet) tot het Eisen-Ijzertijd, inclusief gereedschappen, levensresten en diorama's. Botten van dieren zoals beren, hyena’s en neushoorns uit Vallonet, de vroege vuurbeheersing bij Terra Amata (400 000 j), bifaces uit de Grotte du Lazaret en kunstvoorwerpen uit de Grotten van Grimaldi/Balzi Rossi, inclusief “Menton-mens” en vruchtbaarheidsbeeldjes.

De beroemde schedel die lang bekend stond als de “Homme de Menton” komt eigenlijk uit de grotten van Grimaldi, net over de Italiaanse grens. Hij is zo’n 25.000 jaar oud en werd begin 20e eeuw wereldberoemd als een van de oudste menselijke resten in Europa.

Het museum bevat sporen van de eerste gecontroleerde vuurhaarden (400.000 jaar geleden) uit de regio, o.a. uit Terra Amata (Nice). Dat wijst op vroege vormen van samenleven rond warmte en voedsel — het ontstaan van "thuis".

In de collectie zit een kaakfragment van een prehistorische neushoorn die 1 miljoen jaar geleden in de regio leefde — opgegraven in de Grotte du Vallonet. De vondst toont aan dat hier ooit een subtropisch klimaat heerste.

De collectie bevat ook vondsten uit Romeinse scheepswrakken – glaswerk en aardewerk uit de Middellandse Zee.

Willem Vandenameele