BEEMSTER EN ZEEVANG

Rijdend langs de ringvaart van de Beemster tussen Oosthuizen en Purmerend valt het landschappelijk verschil op tussen de Beemster en de Zeevang.
De ontginning van het Waterlandse veengebied (aanvang 10e eeuw) leidde tot bodemdaling. In de loop van de 12e eeuw drong de Zuiderzee overal het kwetsbare veengevied van Waterland binnen. Veenriviertjes werden vloedgeulen en verbreedden zich tot echte zeearmen. Zo ontstond een landschap van binnenzeeën en (schier)eilanden. De Beemster was zo’n binnenzee en de Zeevang was zo’n eiland, gevangen door de zee.

In de 13e eeuw dwongen het wassende zeewater en het dalende land tot bedijking van de Zeevang.
De polder Zeevang is een vlak, open en waterrijk veenweidelandschap, dat ligt tussen de plaatsen Purmerend, Oosthuizen en Edam. Dit veengebied heeft een kenmerkende verkaveling in lange stroken, die loodrecht op de ontginningsassen staan. De percelen zijn door smalle sloten gescheiden. Om verdergaande daling van het veen door ontwatering te voorkomen, wordt een hoge grondwaterstand gehandhaafd.
Rijke natuurgebieden zijn de kogen, buitendijkse landen langs de vroegere Zuiderzeekust die dienden als hooiland, zomerweide en golfbreker tegen het aanrollende tij.

In 1607 besloot een groep Amsterdamse kooplieden en stadsbestuurders de Beemster, toen nog een groot meer, droog te leggen. Er werd een hoge en stevige dijk van 42 kilometer lang om het meer gelegd en daar weer omheen de ringvaart. Daarna begon het leegpompen van het meer, met maar liefst 43 windmolens. In 1612 viel het meer droog en kon de inrichting van de polder beginnen.
Er werden wegen aangelegd, sloten gegraven en boerderijen gebouwd. Dat alles gebeurde volgens een ordelijk en strak geometrisch patroon. De indeling is zeer regelmatig, met grote blokvormige kavels. Aan deze rationele verkaveling en inrichting heeft de Beemster zijn roem te danken, sinds 1999 staat de gehele droogmakerij Beemster op de UNESCO-Werelderfgoedlijst.

Biker