VEENKOLONIALE AKKERBOUW

Nadat het veen was afgegraven, kwam er schrale zandgrond bloot te liggen. Die kon omge­werkt worden tot (qua structuur) goede landbouwgrond als deze gemengd werd met de bovenste laag van het veen, de bonkaarde of bolster. Als brandstof was deze laag niet geschikt, ze werd daarom apart gezet en later vermengd met het zand. Het mengsel staat bekend als veenkoloniale grond. De term dalgrond wordt ook veel gebruikt, maar strikt genomen is dit de vrijgekomen zand­onder­grond.
Bemesting van de grond vond tot begin 20e eeuw vaak plaats met stratendrek (afval afkomstig van de grote steden). Ook hielden de boeren in de veenkoloniën voor de noodzakelijke mestvoorzie­ning nog lange tijd vee. Door de introductie van kunstmest eind 19e eeuw verdween het gemengde bedrijf. In de veenkolo­niale gebieden van Gronin­gen en Drenthe werd vooral de verbouw van fabrieks­aardappelen van belang. In de Friese veen­koloniën kwam de nadruk op veehouderij te liggen.

Biker